نَا أَبُو بَكْرٍ النَّيْسَابُورِيُّ ، نَا الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ مَزْيَدٍ , نَا عُقْبَةُ بْنُ عَلْقَمَةَ , أَخْبَرَنِي مُسْلِمُ بْنُ خَالِدٍ , حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ , عَنْ أَبِيهِ , عَنْ جَدِّهِ , عَنْ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ , أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ ، كَانَ يَقُولُ " فِي الرَّجُلِ يَبْتَاعُ الْجَارِيَةَ فَيُصِيبُهَا ، ثُمَّ يَظْهَرُ عَلَى عَيْبٍ فِيهَا لَمْ يَكُنْ رَآهُ أَنَّ الْجَارِيَةَ تَلْزَمُهُ ، وَيُوضَعُ عَنْهُ قَدْرُ الْعَيْبِ , وَقَالَ : لَوْ كَانَ كَمَا يَقُولُ النَّاسُ ، يَرُدُّهَا وَيَرُدُّ الْعَقْرَ كَانَ ذَلِكَ شِبْهَ الإِجَارَةِ ، وَكَانَ الرَّجُلُ يُصِيبُهَا ، وَهُوَ يَرَى الْعَيْبَ لَمْ يَرُدِّ الْعَقْرَ ، وَلَكِنَّهُ إِذَا أَصَابَهَا لَزِمَتْهُ الْجَارِيَةُ ، وَوُضِعَ عَنْهُ قَدْرُ الْعَيْبِ "
Husayn ibn Alidan rivoyat qilinadiki, Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) choʻri sotib olib, unga yaqinlik qilgan, soʻng unda oldin koʻrmagan bir aybni topgan kishi haqida: choʻri unga lozim boʻladi va ayb miqdoricha (haq) undan tushiriladi, der edi. Va aytdi: Agar odamlar aytganidek, uni qaytarib, uqrni (yaqinlik haqini) ham qaytarsa, bu ijaraga oʻxshab qolardi; holbuki kishi aybni koʻra turib unga yaqinlik qilganida uqrni qaytarmas edi. Balki u unga yaqinlik qilsa, choʻri unga lozim boʻladi va ayb miqdoricha undan tushiriladi.Ҳусайн ибн Алидан ривоят қилинадики, Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) чўри сотиб олиб, унга яқинлик қилган, сўнг унда олдин кўрмаган бир айбни топган киши ҳақида: чўри унга лозим бўлади ва айб миқдорича (ҳақ) ундан туширилади, дер эди. Ва айтди: Агар одамлар айтганидек, уни қайтариб, уқрни (яқинлик ҳақини) ҳам қайтарса, бу ижарага ўхшаб қоларди; ҳолбуки киши айбни кўра туриб унга яқинлик қилганида уқрни қайтармас эди. Балки у унга яқинлик қилса, чўри унга лозим бўлади ва айб миқдорича ундан туширилади.