حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ، حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنهم ـ أَنَّهُ قَالَ أَصَبْتُ شَارِفًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَغْنَمٍ يَوْمَ بَدْرٍ قَالَ وَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَارِفًا أُخْرَى، فَأَنَخْتُهُمَا يَوْمًا عِنْدَ باب رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ، وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَحْمِلَ عَلَيْهِمَا إِذْخِرًا لأَبِيعَهُ، وَمَعِي صَائِغٌ مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ، وَحَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَشْرَبُ فِي ذَلِكَ الْبَيْتِ مَعَهُ قَيْنَةٌ، فَقَالَتْ أَلاَ يَا حَمْزَ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ. فَثَارَ إِلَيْهِمَا حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ، فَجَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا، وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا، ثُمَّ أَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا. قُلْتُ لاِبْنِ شِهَابٍ وَمِنَ السَّنَامِ قَالَ قَدْ جَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا فَذَهَبَ بِهَا. قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ فَنَظَرْتُ إِلَى مَنْظَرٍ أَفْظَعَنِي فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَخَرَجَ وَمَعَهُ زَيْدٌ، فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ، فَدَخَلَ عَلَى حَمْزَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ فَرَفَعَ حَمْزَةُ بَصَرَهُ وَقَالَ هَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لآبَائِي فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُقَهْقِرُ حَتَّى خَرَجَ عَنْهُمْ، وَذَلِكَ قَبْلَ تَحْرِيمِ الْخَمْرِ.
Husayn ibn Ali (Ali ibn Abu Tolibdan) rivoyat qiladi: Ali ibn Abu Tolib dedi: «Men Badr (jangi) kuni oʻz oʻlja ulushim sifatida bir urgʻochi tuya oldim va Allohning Rasuli ﷺ menga yana bir urgʻochi tuya berdi. Men ikkovini bir ansoriyning eshigi oldida choʻktirdim — ularga Izxir (oʻti)ni ortib, uni sotish va uning pulini Fotimaga uylanishimda (toʻy) valimam uchun ishlatish niyatida. Men bilan Bani Qaynuqoʼdan bir zargar (ham) bor edi. Hamza ibn Abdulmuttalib oʻsha uyda xamr (ichkilik) ichib oʻtirgan edi va bir kuychi ayol (qoʻshiq aytib): ‹Ey Hamza! (Mana bu) ikki semiz qari urgʻochi tuyani (soʻy va mehmonlaringga tort)!› — der edi. Bas, Hamza qilichini olib, oʻsha ikki tuya tomonga bordi va ularning oʻrkachlarini kesdi, biqinlarini yordi va jigarlarining bir qismini oldi». (Men Ibn Shihobdan: «U oʻrkach(lar)ning bir qismini oldimi?» — deb soʻradim. U: «U ularning oʻrkachlarini kesib, olib ketdi», — deb javob berdi.) Ali davom etdi: «Men bu dahshatli manzarani koʻrganimda, Paygʻambar ﷺ ning oldiga borib, u zotga bu xabarni aytdim. Paygʻambar ﷺ — oʻsha paytda u zot bilan birga boʻlgan Zayd ibn Horisa hamrohligida — (tashqariga) chiqdi va men ham ular bilan birga bordim. U zot Hamza oldiga borib, unga qattiq (gap) aytdi. Hamza koʻzini koʻtarib: ‹Sizlar mening ota-bobolarimning qullaridan boshqa (kim) edingiz?!› — dedi. Paygʻambar ﷺ orqaga chekinib, (tashqariga) chiqdi. Bu voqea — xamr (ichkilik) harom qilinishdan oldin (sodir) boʻldi».Ҳусайн ибн Али (Али ибн Абу Толибдан) ривоят қилади: Али ибн Абу Толиб деди: «Мен Бадр (жанги) куни ўз ўлжа улушим сифатида бир урғочи туя олдим ва Аллоҳнинг Расули ﷺ менга яна бир урғочи туя берди. Мен икковини бир ансорийнинг эшиги олдида чўктирдим — уларга Изхир (ўти)ни ортиб, уни сотиш ва унинг пулини Фотимага уйланишимда (тўй) валимам учун ишлатиш ниятида. Мен билан Бани Қайнуқўдан бир заргар (ҳам) бор эди. Ҳамза ибн Абдулмутталиб ўша уйда хамр (ичкилик) ичиб ўтирган эди ва бир куйчи аёл (қўшиқ айтиб): ‹Эй Ҳамза! (Мана бу) икки семиз қари урғочи туяни (сўй ва меҳмонларингга торт)!› — дер эди. Бас, Ҳамза қиличини олиб, ўша икки туя томонга борди ва уларнинг ўркачларини кесди, биқинларини ёрди ва жигарларининг бир қисмини олди». (Мен Ибн Шиҳобдан: «У ўркач(лар)нинг бир қисмини олдими?» — деб сўрадим. У: «У уларнинг ўркачларини кесиб, олиб кетди», — деб жавоб берди.) Али давом этди: «Мен бу даҳшатли манзарани кўрганимда, Пайғамбар ﷺ нинг олдига бориб, у зотга бу хабарни айтдим. Пайғамбар ﷺ — ўша пайтда у зот билан бирга бўлган Зайд ибн Ҳориса ҳамроҳлигида — (ташқарига) чиқди ва мен ҳам улар билан бирга бордим. У зот Ҳамза олдига бориб, унга қаттиқ (гап) айтди. Ҳамза кўзини кўтариб: ‹Сизлар менинг ота-боболаримнинг қулларидан бошқа (ким) эдингиз?!› — деди. Пайғамбар ﷺ орқага чекиниб, (ташқарига) чиқди. Бу воқеа — хамр (ичкилик) ҳаром қилинишдан олдин (содир) бўлди».
وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ إِسْحَاقَ، أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ كَثِيرِ بْنِ عُفَيْرٍ أَبُو عُثْمَانَ الْمِصْرِيُّ،
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ،
بْنِ عَلِيٍّ أَنَّ حُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيًّا قَالَ كَانَتْ لِي شَارِفٌ مِنْ نَصِيبِي مِنَ الْمَغْنَمِ
يَوْمَ بَدْرٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَانِي شَارِفًا مِنَ الْخُمُسِ يَوْمَئِذٍ فَلَمَّا
أَرَدْتُ أَنْ أَبْتَنِيَ بِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعَدْتُ رَجُلاً صَوَّاغًا مِنْ
بَنِي قَيْنُقَاعَ يَرْتَحِلُ مَعِيَ فَنَأْتِي بِإِذْخِرٍ أَرَدْتُ أَنْ أَبِيعَهُ مِنَ الصَّوَّاغِينَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ فِي
وَلِيمَةِ عُرْسِي فَبَيْنَا أَنَا أَجْمَعُ لِشَارِفَىَّ مَتَاعًا مِنَ الأَقْتَابِ وَالْغَرَائِرِ وَالْحِبَالِ وَشَارِفَاىَ
مُنَاخَانِ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَجَمَعْتُ حِينَ جَمَعْتُ مَا جَمَعْتُ فَإِذَا شَارِفَاىَ
قَدِ اجْتُبَّتْ أَسْنِمَتُهُمَا وَبُقِرَتْ خَوَاصِرُهُمَا وَأُخِذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا فَلَمْ أَمْلِكْ عَيْنَىَّ حِينَ رَأَيْتُ
ذَلِكَ الْمَنْظَرَ مِنْهُمَا قُلْتُ مَنْ فَعَلَ هَذَا قَالُوا فَعَلَهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ فِي هَذَا الْبَيْتِ
فِي شَرْبٍ مِنَ الأَنْصَارِ غَنَّتْهُ قَيْنَةٌ وَأَصْحَابَهُ فَقَالَتْ فِي غِنَائِهَا أَلاَ يَا حَمْزَ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ
فَقَامَ حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا فَأَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا قَالَ عَلِيٌّ
فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ - قَالَ
- فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي وَجْهِيَ الَّذِي لَقِيتُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم " مَا لَكَ " قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ قَطُّ عَدَا حَمْزَةُ عَلَى
نَاقَتَىَّ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَهَا هُوَ ذَا فِي بَيْتٍ مَعَهُ شَرْبٌ - قَالَ - فَدَعَا
رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرِدَائِهِ فَارْتَدَاهُ ثُمَّ انْطَلَقَ يَمْشِي وَاتَّبَعْتُهُ أَنَا وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ
حَتَّى جَاءَ الْبَابَ الَّذِي فِيهِ حَمْزَةُ فَاسْتَأْذَنَ فَأَذِنُوا لَهُ فَإِذَا هُمْ شَرْبٌ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم يَلُومُ حَمْزَةَ فِيمَا فَعَلَ فَإِذَا حَمْزَةُ مُحْمَرَّةٌ عَيْنَاهُ فَنَظَرَ حَمْزَةُ إِلَى
رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ إِلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى سُرَّتِهِ
ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى وَجْهِهِ فَقَالَ حَمْزَةُ وَهَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لأَبِي فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ثَمِلٌ فَنَكَصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَقِبَيْهِ الْقَهْقَرَى
وَخَرَجَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Badr kuni oʻljadagi ulushimdan menga bir qari urgʻochi tuya tegdi, oʻsha kuni Rasululloh ﷺ menga xumsdan (beshdan bir ulushdan) yana bir qari urgʻochi tuya bergan edilar. Men Rasululloh ﷺ ning qizlari Fotima bilan turmush qurmoqchi boʻlganimda, Bani Qaynuqodan boʻlgan bir zargar kishi bilan men bilan birga ketishini va izxir (oʻt) olib kelishimizni vaʼdalashdim — uni zargarlarga sotib, undan oʻz toʻyimning ziyofatiga (mablagʻ) hozirlamoqchi edim. Men ikki tuyam uchun palon, qop va arqonlardan iborat anjom toʻplayotgan edim, ikki tuyam esa ansorlardan boʻlgan bir kishining hujrasi yonida choʻktirilgan edi. Toʻplaydiganimni toʻplab boʻlganimda, qarasam ikki tuyamning oʻrkachlari kesilgan, biqinlari yorilgan va jigarlaridan olingan edi! Men ularning oʻsha manzarasini koʻrganimda koʻzlarimga (yoshga) hokim boʻlolmadim. ‹Buni kim qildi?› dedim. ‹Buni Hamza ibn Abdulmuttalib qildi, u ana shu uyda ansorlardan bir guruh bilan ichib oʻtiribdi, unga va sheriklariga bir choʻri qoʻshiq aytdi›, deyishdi. U (choʻri) oʻz qoʻshigʻida: ‹Ey Hamza, ana semiz qari tuyalar!› degan ekan. Shunda Hamza qilich bilan turib, ularning oʻrkachlarini kesib, biqinlarini yorib, jigarlaridan olibdi». Ali dedi: «Men yoʻlga tushib, Rasululloh ﷺ huzurlariga kirdim, yonlarida Zayd ibn Horisa bor edi. Rasululloh ﷺ yuzimdan boshimga tushgan narsani anglab, ﷺ: ‹Senga nima boʻldi?› dedilar. Men: ‹Yo Rasululloh! Vallohi, men hech qachon bugungidek (kunni) koʻrmaganman: Hamza ikki tuyamga tajovuz qilib, oʻrkachlarini kesib, biqinlarini yoribdi, mana u oʻzi bir uyda ichkilik aysh-ishrati bilan band›, dedim. Rasululloh ﷺ ridolarini chaqirib, uni yopinib oldilar, soʻng piyoda yoʻlga tushdilar, men va Zayd ibn Horisa u zotga ergashdik, nihoyat Hamza turgan eshikka kelib, izn soʻradilar, ular izn berishdi, qarasak ular ichib oʻtirishibdi. Rasululloh ﷺ Hamzani qilgan ishi uchun malomat qila boshladilar. Hamzaning koʻzlari qizarib ketgan edi. Hamza Rasululloh ﷺ ga qaradi, soʻng nazarini tizzalariga koʻtarib qaradi, soʻng nazarini koʻtarib kindiklariga qaradi, soʻng nazarini koʻtarib yuzlariga qaradi-da: ‹Sizlar mening otamning qullaridan boshqa narsa emassizlar!› dedi. Rasululloh ﷺ uning mast ekanini anglab, tovonlari ustida ortlariga tisarilib chekindilar va chiqib ketdilar, biz ham u zot bilan birga chiqdik».Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бадр куни ўлжадаги улушимдан менга бир қари урғочи туя тегди, ўша куни Расулуллоҳ ﷺ менга хумсдан (бешдан бир улушдан) яна бир қари урғочи туя берган эдилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг қизлари Фотима билан турмуш қурмоқчи бўлганимда, Бани Қайнуқодан бўлган бир заргар киши билан мен билан бирга кетишини ва изхир (ўт) олиб келишимизни ваъдалашдим — уни заргарларга сотиб, ундан ўз тўйимнинг зиёфатига (маблағ) ҳозирламоқчи эдим. Мен икки туям учун палон, қоп ва арқонлардан иборат анжом тўплаётган эдим, икки туям эса ансорлардан бўлган бир кишининг ҳужраси ёнида чўктирилган эди. Тўплайдиганимни тўплаб бўлганимда, қарасам икки туямнинг ўркачлари кесилган, биқинлари ёрилган ва жигарларидан олинган эди! Мен уларнинг ўша манзарасини кўрганимда кўзларимга (ёшга) ҳоким бўлолмадим. ‹Буни ким қилди?› дедим. ‹Буни Ҳамза ибн Абдулмутталиб қилди, у ана шу уйда ансорлардан бир гуруҳ билан ичиб ўтирибди, унга ва шерикларига бир чўри қўшиқ айтди›, дейишди. У (чўри) ўз қўшиғида: ‹Эй Ҳамза, ана семиз қари туялар!› деган экан. Шунда Ҳамза қилич билан туриб, уларнинг ўркачларини кесиб, биқинларини ёриб, жигарларидан олибди». Али деди: «Мен йўлга тушиб, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига кирдим, ёнларида Зайд ибн Ҳориса бор эди. Расулуллоҳ ﷺ юзимдан бошимга тушган нарсани англаб, ﷺ: ‹Сенга нима бўлди?› дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Валлоҳи, мен ҳеч қачон бугунгидек (кунни) кўрмаганман: Ҳамза икки туямга тажовуз қилиб, ўркачларини кесиб, биқинларини ёрибди, мана у ўзи бир уйда ичкилик айш-ишрати билан банд›, дедим. Расулуллоҳ ﷺ ридоларини чақириб, уни ёпиниб олдилар, сўнг пиёда йўлга тушдилар, мен ва Зайд ибн Ҳориса у зотга эргашдик, ниҳоят Ҳамза турган эшикка келиб, изн сўрадилар, улар изн беришди, қарасак улар ичиб ўтиришибди. Расулуллоҳ ﷺ Ҳамзани қилган иши учун маломат қила бошладилар. Ҳамзанинг кўзлари қизариб кетган эди. Ҳамза Расулуллоҳ ﷺ га қаради, сўнг назарини тиззаларига кўтариб қаради, сўнг назарини кўтариб киндикларига қаради, сўнг назарини кўтариб юзларига қаради-да: ‹Сизлар менинг отамнинг қулларидан бошқа нарса эмассизлар!› деди. Расулуллоҳ ﷺ унинг маст эканини англаб, товонлари устида ортларига тисарилиб чекиндилар ва чиқиб кетдилар, биз ҳам у зот билан бирга чиқдик».
وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، حَدَّثَهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم طَرَقَهُ وَفَاطِمَةَ فَقَالَ " أَلاَ تُصَلُّونَ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا أَنْفُسُنَا بِيَدِ اللَّهِ فَإِذَا شَاءَ أَنْ يَبْعَثَنَا بَعَثَنَا . فَانْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قُلْتُ لَهُ ذَلِكَ ثُمَّ سَمِعْتُهُ وَهُوَ مُدْبِرٌ يَضْرِبُ فَخِذَهُ وَيَقُولُ " وَكَانَ الإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَىْءٍ جَدَلاً " .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ kechasi u (Ali) va Fotimaning oldiga kelib: «Namoz oʻqimaysizlarmi?» — dedilar. Men: «Yo Rasululloh! Jonlarimiz Allohning qoʻlidadir; bizni uygʻotishni xohlasa, uygʻotadi», dedim. Men u zotga shuni aytganimda Rasululloh ﷺ qaytib ketdilar. Soʻng u zot ortga burilgan holda sonlariga urib: «Inson har narsadan koʻra bahsga moyilroqdir», deyayotganlarini eshitdim.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ кечаси у (Али) ва Фотиманинг олдига келиб: «Намоз ўқимайсизларми?» — дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ! Жонларимиз Аллоҳнинг қўлидадир; бизни уйғотишни хоҳласа, уйғотади», дедим. Мен у зотга шуни айтганимда Расулуллоҳ ﷺ қайтиб кетдилар. Сўнг у зот ортга бурилган ҳолда сонларига уриб: «Инсон ҳар нарсадан кўра баҳсга мойилроқдир», деяётганларини эшитдим.
أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْمِقْسَمِيُّ، قَالَ أَنْبَأَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي شَيْبَةُ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي عَلِيٌّ، أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، قَالَ دَعَانِي أَبِي عَلِيٌّ بِوَضُوءٍ فَقَرَّبْتُهُ لَهُ فَبَدَأَ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ قَبْلَ أَنْ يُدْخِلَهُمَا فِي وَضُوئِهِ ثُمَّ مَضْمَضَ ثَلاَثًا وَاسْتَنْثَرَ ثَلاَثًا ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ غَسَلَ يَدَهُ الْيُمْنَى إِلَى الْمِرْفَقِ ثَلاَثًا ثُمَّ الْيُسْرَى كَذَلِكَ ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ مَسْحَةً وَاحِدَةً ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَهُ الْيُمْنَى إِلَى الْكَعْبَيْنِ ثَلاَثًا ثُمَّ الْيُسْرَى كَذَلِكَ ثُمَّ قَامَ قَائِمًا فَقَالَ نَاوِلْنِي فَنَاوَلْتُهُ الإِنَاءَ الَّذِي فِيهِ فَضْلُ وَضُوئِهِ فَشَرِبَ مِنْ فَضْلِ وَضُوئِهِ قَائِمًا فَعَجِبْتُ فَلَمَّا رَآنِي قَالَ لاَ تَعْجَبْ فَإِنِّي رَأَيْتُ أَبَاكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ مِثْلَ مَا رَأَيْتَنِي صَنَعْتُ يَقُولُ لِوُضُوئِهِ هَذَا وَشُرْبِ فَضْلِ وَضُوئِهِ قَائِمًا .
Husayn ibn Ali (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Otam Ali menga taharat suvini olib kelishni buyurdi, men uni unga yaqinlashtirdim. U avval kaftlarini taharatga botirishdan oldin uch marta yuvdi, soʻng uch marta ogʻzini chayib, uch marta burnidagi suvni qoqib chiqardi, soʻng yuzini uch marta yuvdi, soʻng oʻng qoʻlini tirsagigacha uch marta, soʻng chap qoʻlini ham shunday yuvdi, soʻng boshiga bir marta masih tortdi, soʻng oʻng oyogʻini oshiqlarigacha uch marta, soʻng chap oyogʻini ham shunday yuvdi, soʻng tik turdi va: «Menga uni uzat», dedi. Men unga taharatining qoldiq suvi boʻlgan idishni uzatdim, u taharatining qoldiq suvidan tik turgan holida ichdi. Men hayron boʻldim. Meni koʻrgach: «Hayron boʻlma, men otang Nabiy ﷺni sen meni qilganimni koʻrganingdek qilayotganini koʻrganman», dedi. Bu soʻzni oʻzining shu taharati va taharat qoldigʻini tik turib ichishi haqida aytdi.Ҳусайн ибн Али (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Отам Али менга таҳарат сувини олиб келишни буюрди, мен уни унга яқинлаштирдим. У аввал кафтларини таҳаратга ботиришдан олдин уч марта ювди, сўнг уч марта оғзини чайиб, уч марта бурнидаги сувни қоқиб чиқарди, сўнг юзини уч марта ювди, сўнг ўнг қўлини тирсагигача уч марта, сўнг чап қўлини ҳам шундай ювди, сўнг бошига бир марта масиҳ тортди, сўнг ўнг оёғини ошиқларигача уч марта, сўнг чап оёғини ҳам шундай ювди, сўнг тик турди ва: «Менга уни узат», деди. Мен унга таҳаратининг қолдиқ суви бўлган идишни узатдим, у таҳаратининг қолдиқ сувидан тик турган ҳолида ичди. Мен ҳайрон бўлдим. Мени кўргач: «Ҳайрон бўлма, мен отанг Набий ﷺни сен мени қилганимни кўрганингдек қилаётганини кўрганман», деди. Бу сўзни ўзининг шу таҳарати ва таҳарат қолдиғини тик туриб ичиши ҳақида айтди.
حَدَّثَنَا جُبَارَةُ بْنُ الْمُغَلِّسِ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ وَسِيمٍ الْجَمَّالُ، حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ الْحَسَنِ، عَنْ أُمِّهِ، فَاطِمَةَ بِنْتِ الْحُسَيْنِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أُمِّهِ، فَاطِمَةَ ابْنَةِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " أَلاَ لاَ يَلُومَنَّ امْرُؤٌ إِلاَّ نَفْسَهُ يَبِيتُ وَفِي يَدِهِ رِيحُ غَمَرٍ " .
Rasululloh ﷺning qizlari Fotima (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ogoh boʻlinglar! Qoʻlida (yuvilmagan) taomning yogʻ hidi turgan holda uxlagan kishi faqat oʻzinigina malomat qilsin», dedilar.Расулуллоҳ ﷺнинг қизлари Фотима (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Огоҳ бўлинглар! Қўлида (ювилмаган) таомнинг ёғ ҳиди турган ҳолда ухлаган киши фақат ўзинигина маломат қилсин», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عِمْرَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ أَبِي الْوَلِيدِ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهَا الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ الْقَاسِمُ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَتْ خَدِيجَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَرَّتْ لُبَيْنَةُ الْقَاسِمِ فَلَوْ كَانَ اللَّهُ أَبْقَاهُ حَتَّى يَسْتَكْمِلَ رَضَاعَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " إِنَّ تَمَامَ رَضَاعِهِ فِي الْجَنَّةِ " . قَالَتْ لَوْ أَعْلَمُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَهَوَّنَ عَلَىَّ أَمْرَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " إِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللَّهَ تَعَالَى فَأَسْمَعَكِ صَوْتَهُ " . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَلْ أُصَدِّقُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ .
Husayn ibn Ali (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning oʻgʻillari Qosim vafot etganda, Xadija: «Yo Rasululloh, Qosimning ozuqasi (suti) toʻlib toshdi. Qaniydi Alloh uni emishini toʻldirguncha tirik qoldirganda edi», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uning emishi Jannatda toʻldiriladi», dedilar. U: «Buni bilsam edi, yo Rasululloh, uning ishi menga yengil boʻlar edi», dedi. Rasululloh ﷺ: «Xohlasang, Alloh taologa duo qilaman, U senga uning ovozini eshittiradi», dedilar. U: «Yo Rasululloh, yoʻq, men Alloh va Uning Rasulini tasdiqlayman», dedi.Ҳусайн ибн Али (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг ўғиллари Қосим вафот этганда, Хадижа: «Ё Расулуллоҳ, Қосимнинг озуқаси (сути) тўлиб тошди. Қанийди Аллоҳ уни эмишини тўлдиргунча тирик қолдирганда эди», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг эмиши Жаннатда тўлдирилади», дедилар. У: «Буни билсам эди, ё Расулуллоҳ, унинг иши менга енгил бўлар эди», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Хоҳласанг, Аллоҳ таолога дуо қиламан, У сенга унинг овозини эшиттиради», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, йўқ, мен Аллоҳ ва Унинг Расулини тасдиқлайман», деди.
وَعَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «لِلسَّائِلِ حَقٌّ وَإِنْ جَاءَ عَلَى فَرَسٍ» . رَوَاهُ أَحْمد وَأَبُو دَاوُد وَفِي المصابيح: مُرْسل
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Tilanchining haqi bordir, garchi u otga minib kelsa ham», dedilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Тиланчининг ҳақи бордир, гарчи у отга миниб келса ҳам», дедилар.
وَعَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَا مِنْ مُسْلِمٍ وَلَا مُسْلِمَةٍ يُصَابُ بِمُصِيبَةٍ فَيَذْكُرُهَا وَإِنْ طَالَ عَهْدُهَا فَيُحْدِثُ لِذَلِكَ اسْتِرْجَاعًا إِلَّا جَدَّدَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَهُ عِنْدَ ذَلِكَ فَأَعْطَاهُ مِثْلَ أَجْرِهَا يَوْمَ أُصِيبَ بِهَا» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شعب الْإِيمَان
Husayn ibn Ali (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Qaysi bir musulmon erkak yoki musulmon ayol biror musibatga uchrasa-yu, garchi koʻp vaqt oʻtgan boʻlsa ham, uni eslab istirjaʼ (‹Inna lillahi va inna ilayhi rojiʼun›) aytsa, albatta Alloh taborak va taolo unga oʻsha payt (ajrini) yangilab, unga musibatga uchragan kunidagi ajrining mislini beradi», dedilar. Ahmad va Bayhaqiy «Shuʼab ul-iymon»da rivoyat qilgan.Ҳусайн ибн Али (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Қайси бир мусулмон эркак ёки мусулмон аёл бирор мусибатга учраса-ю, гарчи кўп вақт ўтган бўлса ҳам, уни эслаб истиржаъ (‹Инна лиллаҳи ва инна илайҳи рожиъун›) айтса, албатта Аллоҳ таборак ва таоло унга ўша пайт (ажрини) янгилаб, унга мусибатга учраган кунидаги ажрининг мислини беради», дедилар. Аҳмад ва Байҳақий «Шуъаб ул-иймон»да ривоят қилган.