قُرِئَ عَلَى أَبِي مُحَمَّدِ بْنِ صَاعِدٍ ، وَأَنَا أَسْمَعُ ، حَدَّثَكُمْ عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاءِ , نَا سُفْيَانُ , عَنِ الزُّهْرِيِّ ، وَهِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ ، وَغَيْرِهِمَا ، عَنْ عُرْوَةَ , عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا , قَالَتِ : " اسْتَأْذَنَ عَلَيَّ عَمِّي أَفْلَحُ بْنُ أَبِي الْقُعَيْسِ بَعْدَمَا نزل الْحِجَابُ ، فَلَمْ آذَنْ لَهُ ، فَأَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلْتُهُ , فَقَالَ : ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ , قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، إِنَّمَا أَرْضَعَتْنِي الْمَرْأَةُ ، وَلَمْ يُرْضِعْنِي الرَّجُلُ , فَقَالَ : ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ "
Oisha (roziyallohu anho) aytadi: Hijob (oyati) nozil boʻlganidan keyin amakim Aflah ibn Abul-Quays oldimga kirishga izn soʻradi, men esa unga izn bermadim. Nabiy ﷺ kelganlarida, men u zotdan soʻradim. U zot: «Unga izn ber, chunki u sening amakingdir», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, meni oʻsha ayol emizgan edi, u kishi emizmagan-ku», dedim. U zot: «Unga izn ber, chunki u sening amakingdir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтади: Ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин амаким Афлаҳ ибн Абул-Қуайс олдимга киришга изн сўради, мен эса унга изн бермадим. Набий ﷺ келганларида, мен у зотдан сўрадим. У зот: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакингдир», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, мени ўша аёл эмизган эди, у киши эмизмаган-ку», дедим. У зот: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакингдир», дедилар.