حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ النَّيْسَابُورِيُّ ، أَخْبَرَنِي الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ مَزْيَدٍ , أَخْبَرَنِي أبِي , قَالَ : سَمِعْتُ ابْنَ جَابِرٍ , يَقُولُ : حَدَّثَنِي نَافِعٌ , قَالَ : خَرَجْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ وَهُوَ يُرِيدُ أَرْضًا لَهُ فَيَنْزِلُ مَنْزِلا , فَأَتَاهُ رَجُلٌ , فَقَالَ لَهُ : إِنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ لَمَّا بِهَا فَلا أَظُنُّ أَنْ تُدْرِكَهَا , وَذَلِكَ بَعْدَ الْعَصْرِ , قَالَ : فَخَرَجَ مُسْرِعًا وَمَعَهُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا غَابَتِ الشَّمْسُ وَكَانَ عَهْدِي بِصَاحِبِي وَهُوَ مُحَافِظٌ عَلَى الصَّلاةِ , فَقُلْتُ : " الصَّلاةُ , فَلَمْ يَلْتَفِتْ إِلَيَّ وَمَضَى كَمَا هُوَ , حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ الشَّفَقِ نزل فَصَلَّى الْمَغْرِبَ , ثُمَّ أَقَامَ الصَّلاةَ وَقَدْ تَوَارَى الشَّفَقُ فَصَلَّى بِنَا الْعِشَاءَ , ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا , فَقَالَ : كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا عَجَّلَ بِهِ أَمْرٌ صَنَعَ هَكَذَا " . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ مِرْدَاسٍ ، ثنا أَبُو دَاوُدَ ، ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى , ثنا عِيسَى بْنُ يُونُسَ , عَنِ ابْنِ جَابِرٍ , عَنْ نَافِعٍ , عَنِ ابْنِ عُمَرَ , عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , نَحْوَهُ
Nofeʼ aytdi: Men Abdulloh ibn Umar bilan chiqdim, u oʻz yeriga bormoqchi edi va bir manzilga tushdi. Uning oldiga bir kishi kelib: «Safiyya bint Abu Ubaydning ahvoli ogʻir, sen uni tirik topasan deb oʻylamayman», dedi. Bu asrdan keyin edi. (Nofeʼ) aytdi: U shoshilib chiqdi, u bilan birga Qurayshdan bir kishi bor edi. Biz yurdik, quyosh botdi. Men sherigimni namozni puxta ado etuvchi deb bilar edim, shuning uchun: «Namoz», dedim. U menga qaramadi va oʻz holicha yuraverdi. Shafaqning oxiri boʻlganda tushib, shom namozini oʻqidi. Soʻng shafaq gʻoyib boʻlgan holda namozga iqoma aytdi va bizga xufton namozini oʻqib berdi. Keyin bizga yuzlanib: «Rasululloh ﷺni biror ish shoshiltirsa, xuddi shunday qilar edilar», dedi. Iso ibn Yunus Ibn Jobirdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshashini rivoyat qildi.Нофеъ айтди: Мен Абдуллоҳ ибн Умар билан чиқдим, у ўз ерига бормоқчи эди ва бир манзилга тушди. Унинг олдига бир киши келиб: «Сафийя бинт Абу Убайднинг аҳволи оғир, сен уни тирик топасан деб ўйламайман», деди. Бу асрдан кейин эди. (Нофеъ) айтди: У шошилиб чиқди, у билан бирга Қурайшдан бир киши бор эди. Биз юрдик, қуёш ботди. Мен шеригимни намозни пухта адо этувчи деб билар эдим, шунинг учун: «Намоз», дедим. У менга қарамади ва ўз ҳолича юраверди. Шафақнинг охири бўлганда тушиб, шом намозини ўқиди. Сўнг шафақ ғойиб бўлган ҳолда намозга иқома айтди ва бизга хуфтон намозини ўқиб берди. Кейин бизга юзланиб: «Расулуллоҳ ﷺни бирор иш шошилтирса, худди шундай қилар эдилар», деди. Исо ибн Юнус Ибн Жобирдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан, у Набий ﷺдан шунга ўхшашини ривоят қилди.