حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ مَنْصُورِيٍّ , ثنا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ , حَدَّثَنَا عَطَّافُ بْنُ خَالِدٍ , حَدَّثَنِي نَافِعٌ , قَالَ : " أَقْبَلْنَا مَعَ ابْنِ عُمَرَ صَادِرِينَ مِنْ مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ اسْتُصْرِخَ عَلَى زَوْجَتِهِ صَفِيَّةَ , فَأَسْرَعَ السَّيْرَ , فَكَانَ إِذَا غَابَتِ الشَّمْسُ نزل فَصَلَّى الْمَغْرِبَ , فَلَمَّا كَانَ ذَلِكَ اللَّيْلَةَ ظَنَنَّا أَنَّهُ نَسِيَ الصَّلاةَ , فَقُلْنَا لَهُ : الصَّلاةُ , فَسَارَ حَتَّى إِذَا كَادَ أَنْ يَغِيبَ الشَّفَقُ نزل فَصَلَّى , وَغَابَ الشَّفَقُ , ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى الْعَتَمَةَ , ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا , فَقَالَ : هَكَذَا كُنَّا نَصْنَعُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ "
Nofeʼ aytdi: «Biz Ibn Umar bilan Makkadan qaytib kelayotgan edik. Yoʻlning bir joyiga yetganimizda unga xotini Safiyya haqida fojiali xabar yetkazildi va u yurishni tezlatdi. U quyosh botganda tushib, shom namozini oʻqir edi. Oʻsha kechasi biz uni namozni unutdi deb oʻyladik va unga: ‹Namoz›, dedik. U yurdi, shafaq botay deganda tushib, namoz oʻqidi. Shafaq botdi, soʻng u turib, xufton namozini oʻqidi. Keyin bizga yuzlanib: ‹Biz Rasululloh ﷺ bilan birga shunday qilar edik›, dedi».Нофеъ айтди: «Биз Ибн Умар билан Маккадан қайтиб келаётган эдик. Йўлнинг бир жойига етганимизда унга хотини Сафийя ҳақида фожиали хабар етказилди ва у юришни тезлатди. У қуёш ботганда тушиб, шом намозини ўқир эди. Ўша кечаси биз уни намозни унутди деб ўйладик ва унга: ‹Намоз›, дедик. У юрди, шафақ ботай деганда тушиб, намоз ўқиди. Шафақ ботди, сўнг у туриб, хуфтон намозини ўқиди. Кейин бизга юзланиб: ‹Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга шундай қилар эдик›, деди».