Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bilan u zot qilgan hajlaridan qaytib kelayotgan edik. Yoʻlda toʻxtab, jamoat bilan namoz oʻqishga amr qildilar. Soʻng Alining qoʻlidan ushlab: «Men moʻminlarga oʻzlaridan koʻra haqliroq emasmanmi?» dedilar. Ular: «Ha, albatta», dedilar. «Men har bir moʻminga oʻzidan koʻra haqliroq emasmanmi?» dedilar. Ular: «Ha, albatta», dedilar. «Bas, men kimning doʻsti boʻlsam, mana bu ham uning doʻstidir. Ey Alloh, unga doʻstlik qilganni doʻst tut, unga adovat qilganni dushman tut», dedilar.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ билан у зот қилган ҳажларидан қайтиб келаётган эдик. Йўлда тўхтаб, жамоат билан намоз ўқишга амр қилдилар. Сўнг Алининг қўлидан ушлаб: «Мен мўминларга ўзларидан кўра ҳақлироқ эмасманми?» дедилар. Улар: «Ҳа, албатта», дедилар. «Мен ҳар бир мўминга ўзидан кўра ҳақлироқ эмасманми?» дедилар. Улар: «Ҳа, албатта», дедилар. «Бас, мен кимнинг дўсти бўлсам, мана бу ҳам унинг дўстидир. Эй Аллоҳ, унга дўстлик қилганни дўст тут, унга адоват қилганни душман тут», дедилар.