ثنا أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ ، ثنا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ , حَدَّثَنَا رِبْعِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْجَارُودِ بْنِ أَبِي سَبْرَةَ , حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي الْحَجَّاجِ , عَنِ الْجَارُودِ بْنِ أَبِي سَبْرَةَ , عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ , قَالَ : " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ فِي سَفَرٍ فَأَرَادَ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَى رَاحِلَتِهِ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَكَبَّرَ , ثُمَّ صَلَّى حَيْثُ وَجَّهَتْ بِهِ "
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ safarda boʻlib, ulovlari ustida namoz oʻqimoqchi boʻlsalar, qiblaga yuzlanib takbir aytar, soʻng ulov ularni qaysi tomonga yuzlantirsa, oʻsha tomonga (qarab) oʻqir edilar».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ сафарда бўлиб, уловлари устида намоз ўқимоқчи бўлсалар, қиблага юзланиб такбир айтар, сўнг улов уларни қайси томонга юзлантирса, ўша томонга (қараб) ўқир эдилар».