حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ , حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ , عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ , عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ , عَنِ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ , عَنْ عَائِشَةَ , قَالَتْ : رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ مِنْ جِنَازَةٍ بِالْبَقِيعِ , وَأَنَا أَجِدُ صُدَاعًا فِي رَأْسِي وَأَنَا أَقُولُ : وَارَأْسَاهُ , فَقَالَ : " بَلْ أَنَا وَارَأْسَاهُ " , ثُمَّ قَالَ : " مَا ضَرَّكِ لَوْ مِتِّ قَبْلِي فَكَفَّنْتُكِ ثُمَّ صَلَّيْتُ عَلَيْكِ وَدَفَنْتُكِ " , قَالَتْ : كَأَنِّي بِكَ وَاللَّهِ لَوْ قَدْ فَعَلْتَ ذَلِكَ , رَجَعْتَ إِلَى بَيْتِي فَعَرَّسْتَ فِيهِ بِبَعْضِ نِسَائِكَ , فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ بَدَى فِي وَجَعِهِ الَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ . حَدَّثَنَا ابْنُ الصَّوَّافِ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ , نا أَبِي زَادَ , وَقَالَ فِيهِ " فَغَسَّلْتُكِ وَكَفَّنْتُكِ " . حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ يَحْيَى الآدَمِيُّ , ثنا مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ الْحُنَيْنِيُّ , نا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ وَاقِدٍ , ثنا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ , عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ بِهَا , وَقَالَ فِيهِ " فَغَسَّلْتُكِ "
Oisha (roziyallohu anho) aytadilar: Rasululloh ﷺ bir kuni Baqiʼdagi bir janozadan qaytdilar, men esa boshimda ogʻriq sezib: «Voy boshim!», deb turgan edim. Shunda u zot: «Balki men — voy boshim!», dedilar. Soʻng: «Mendan oldin oʻlib qolsang, senga nima ziyon boʻlardi? Men seni kafanlab, senga namoz oʻqib, seni dafn qilardim», dedilar. Men: «Allohga qasamki, sen shunday qilsang, uyimga qaytib, unda xotinlaringdan biri bilan kechani oʻtkazayotganingni koʻrib turgandekman», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ tabassum qildilar. Soʻng u zot vafot etgan ogʻriqlari boshlandi. Abdulloh ibn Ahmad otasidan ziyoda qilib rivoyat qildi va unda: «Seni yuvib, kafanlardim», deyilgan. Ahmad ibn Abdulmalik ibn Voqid ham Muhammad ibn Salamadan, u Ibn Ishoqdan shuni rivoyat qildi va unda: «Seni yuvardim», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтадилар: Расулуллоҳ ﷺ бир куни Бақиъдаги бир жанозадан қайтдилар, мен эса бошимда оғриқ сезиб: «Вой бошим!», деб турган эдим. Шунда у зот: «Балки мен — вой бошим!», дедилар. Сўнг: «Мендан олдин ўлиб қолсанг, сенга нима зиён бўларди? Мен сени кафанлаб, сенга намоз ўқиб, сени дафн қилардим», дедилар. Мен: «Аллоҳга қасамки, сен шундай қилсанг, уйимга қайтиб, унда хотинларингдан бири билан кечани ўтказаётганингни кўриб тургандекман», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ табассум қилдилар. Сўнг у зот вафот этган оғриқлари бошланди. Абдуллоҳ ибн Аҳмад отасидан зиёда қилиб ривоят қилди ва унда: «Сени ювиб, кафанлардим», дейилган. Аҳмад ибн Абдулмалик ибн Воқид ҳам Муҳаммад ибн Саламадан, у Ибн Ишоқдан шуни ривоят қилди ва унда: «Сени ювардим», деди.