أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ ، أَخْبَرَنَا أَبُو عَقِيلٍ زُهْرَةُ بْنُ مَعْبَدٍ ، عَنْ ابْنِ عَمِّهِ ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، أَنَّهُ خَرَجَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ، فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا يُحَدِّثُ أَصْحَابَهُ، فَقَالَ : " مَنْ قَامَ إِذَا اسْتَقَلَّتْ الشَّمْسُ، فَتَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَوْمِ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ "، فَقَالَ عُقْبَةُ : فَقُلْتُ : الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي رَزَقَنِي أَنْ أَسْمَعَ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ وَكَانَ تُجَاهِي جَالِسًا : أَتَعْجَبُ مِنْ هَذَا؟، فَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : أَعْجَبَ مِنْ هَذَا قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَ، فَقُلْتُ : وَمَا ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي؟ ، فَقَالَ عُمَرُ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " منْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ رَفَعَ بَصَرَهُ إِلَى السَّمَاءِ أَوْ قَالَ : نَظَرَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ : أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، فُتِحَتْ لَهُ ثَمَانِيَةُ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهِنَّ شَاءَ "
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺ bilan Tabuk gʻazotiga chiqqan edi. Bir kuni Rasululloh ﷺ oʻtirib ashoblariga hadis aytar ekanlar: «Kim quyosh koʻtarilganda turib, tahorat qilsa va tahoratni chiroyli qilsa, soʻng ikki rakaat namoz oʻqisa, gunohlaridan onasi uni tuqqan kunidagidek (pok) chiqadi», dedilar. Uqba aytdi: Men: «Buni Rasululloh ﷺdan eshitishni menga nasib etgan Allohga hamd boʻlsin», dedim. Shunda roʻparamda oʻtirgan Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu): «Bunga taajjublanyapsanmi? Sen kelishingdan oldin Rasululloh ﷺ bundan-da ajablanarliroq narsani aytgan edilar», dedi. Men: «Otam-onam sizga fido boʻlsin, u nima edi?», dedim. Umar shunday dedi: Rasululloh ﷺ: «Kim tahorat qilib, tahoratni chiroyli qilsa, soʻng koʻzini osmonga koʻtarib — yoki: nazarini osmonga qaratib — ‹ashhadu al-la ilaha illalloh vahdahu la sharika lah, va ashhadu anna Muhammadan abduhu va rasuluh›, desa, unga jannatning sakkiz eshigi ochiladi, xohlagan eshigidan kiraveradi», dedilar.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺ билан Табук ғазотига чиққан эди. Бир куни Расулуллоҳ ﷺ ўтириб ашобларига ҳадис айтар эканлар: «Ким қуёш кўтарилганда туриб, таҳорат қилса ва таҳоратни чиройли қилса, сўнг икки ракаат намоз ўқиса, гуноҳларидан онаси уни туққан кунидагидек (пок) чиқади», дедилар. Уқба айтди: Мен: «Буни Расулуллоҳ ﷺдан эшитишни менга насиб этган Аллоҳга ҳамд бўлсин», дедим. Шунда рўпарамда ўтирган Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу): «Бунга таажжубланяпсанми? Сен келишингдан олдин Расулуллоҳ ﷺ бундан-да ажабланарлироқ нарсани айтган эдилар», деди. Мен: «Отам-онам сизга фидо бўлсин, у нима эди?», дедим. Умар шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким таҳорат қилиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг кўзини осмонга кўтариб — ёки: назарини осмонга қаратиб — ‹ашҳаду ал-ла илаҳа иллаллоҳ ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ›, деса, унга жаннатнинг саккиз эшиги очилади, хоҳлаган эшигидан кираверади», дедилар.