أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ بْنُ يَعِيشَ ، حَدَّثَنَا يُونُسُ هُوَ ابْنُ بُكَيْرٍ ، أَخْبَرَنَا ابْنُ إِسْحَاق ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ ، عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ : كَانَتْ امْرَأَةٌ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَهَا زَوْجٌ تَاجِرٌ يَخْتَلِفُ، فَكَانَتْ تَرَى رُؤْيَا كُلَّمَا غَابَ عَنْهَا زَوْجُهَا، وَقَلَّمَا يَغِيبُ إِلَّا تَرَكَهَا حَامِلًا، فَتَأْتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَتَقُولُ : إِنَّ زَوْجِي خَرَجَ تَاجِرًا فَتَرَكَنِي حَامِلًا، فَرَأَيْتُ فِيمَا يَرَى النَّائِمُ : أَنَّ سَارِيَةَ بَيْتِي انْكَسَرَتْ، وَأَنِّي وَلَدْتُ غُلَامًا أَعْوَرَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " خَيْرٌ، يَرْجِعُ زَوْجُكِ عَلَيْكِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى صَالِحًا، وَتَلِدِينَ غُلَامًا بَرًّا ". فَكَانَتْ تَرَاهَا مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا، كُلُّ ذَلِكَ تَأْتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَيَقُولُ ذَلِكَ لَهَا فَيَرْجِعُ زَوْجُهَا، وَتَلِدُ غُلَامًا، فَجَاءَتْ يَوْمًا كَمَا كَانَتْ تَأْتِيهِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَائِبٌ، وَقَدْ رَأَتْ تِلْكَ الرُّؤْيَا، فَقُلْتُ لَهَا : عَمَّ تَسْأَلِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَمَةَ اللَّهِ؟ فَقَالَتْ : رُؤْيَا كُنْتُ أُرَاهَا، فَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَسْأَلُهُ عَنْهَا فَيَقُولُ خَيْرًا، فَيَكُونُ كَمَا قَالَ. فَقُلْتُ : فَأَخْبِرِينِي مَا هِيَ. قَالَتْ : حَتَّى يَأْتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَعْرِضَهَا عَلَيْهِ كَمَا كُنْتُ أَعْرِضُ. فَوَاللَّهِ مَا تَرَكْتُهَا حَتَّى أَخْبَرَتْنِي، فَقُلْتُ : وَاللَّهِ لَئِنْ صَدَقَتْ رُؤْيَاكِ، لَيَمُوتَنَّ زَوْجُكِ وَتَلِدِينَ غُلَامًا فَاجِرًا، فَقَعَدَتْ تَبْكِي، وَقَالَتْ مَا لِي حِينَ عَرَضْتُ عَلَيْكِ رُؤْيَايَ؟ فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ تَبْكِي، فَقَالَ لَهَا : مَا لَهَا يَا عَائِشَةُ ؟ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ وَمَا تَأَوَّلْتُ لَهَا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " مَهْ يَا عَائِشَةُ ، إِذَا عَبَرْتُمْ لِلْمُسْلِمِ الرُّؤْيَا، فَاعْبُرُوهَا عَلَى الْخَيْرِ، فَإِنَّ الرُّؤْيَا تَكُونُ عَلَى مَا يَعْبُرُهَا صَاحِبُهَا " . فَمَاتَ وَاللَّهِ زَوْجُهَا، وَلَا أُرَاهَا إِلَّا وَلَدَتْ غُلَامًا فَاجِرًا
Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Madina ahlidan bir ayolning savdogar eri bor edi, u tez-tez safarga chiqardi. Eri undan gʻoyib boʻlgan har safar u bir tush koʻrardi; eri esa uni koʻpincha homilador holida qoldirardi. U Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Erim savdo uchun chiqib, meni homilador qoldirdi. Men uxlagan kishi koʻradigan tushda koʻrdimki, uyimning ustuni sinibdi va men koʻzi koʻr bir oʻgʻil tugʻibman», derdi. Rasululloh ﷺ: «Yaxshilikdir. Ering, inshaalloh, sen tomon solih holda qaytadi va sen yaxshi oʻgʻil tugʻasan», dedilar. U bu tushni ikki yoki uch marta koʻrdi va har safar Rasululloh ﷺning oldilariga kelar, u zot unga shuni aytardilar; eri qaytar va u oʻgʻil tugʻar edi. Bir kuni u odatdagidek keldi, Rasululloh ﷺ esa yoʻq edilar; u oʻsha tushni koʻrgan edi. Men unga: «Ey Allohning choʻrisi, Rasululloh ﷺdan nima haqda soʻramoqchisan?» dedim. U: «Men bir tush koʻrardim, soʻng Rasululloh ﷺning oldilariga kelib, undan soʻrardim; u zot yaxshilik der edilar va u zot aytganday boʻlardi», dedi. Men: «Menga ayt-chi, u qanday tush?» dedim. U: «Rasululloh ﷺ kelsinlar, men uni ilgari qanday arz qilgan boʻlsam, shunday arz qilaman», dedi. Allohga qasamki, men u aytmaguncha uni qoʻymadim. Soʻng men: «Allohga qasamki, agar tushing rost chiqsa, ering albatta oʻladi va sen fojir bir oʻgʻil tugʻasan», dedim. U oʻtirib yigʻladi va: «Tushimni senga arz qilganimda, menga nima boʻldi?» dedi. Shu payt Rasululloh ﷺ kirdilar, u esa yigʻlab oʻtirardi. U zot unga: «Bunga nima boʻldi, ey Oisha?» dedilar. Men xabarni va unga qanday taʼbir qilganimni aytdim. Rasululloh ﷺ: «Sekin, ey Oisha! Musulmonga tushni taʼbir qilsangiz, uni yaxshilikka taʼbir qilinglar. Chunki tush — uni taʼbir qilgan kishining taʼbiriga koʻra boʻladi», dedilar. Allohga qasamki, uning eri vafot etdi va men uni fojir bir oʻgʻil tugʻgan, deb bilaman.Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Мадина аҳлидан бир аёлнинг савдогар эри бор эди, у тез-тез сафарга чиқарди. Эри ундан ғойиб бўлган ҳар сафар у бир туш кўрарди; эри эса уни кўпинча ҳомиладор ҳолида қолдирарди. У Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб: «Эрим савдо учун чиқиб, мени ҳомиладор қолдирди. Мен ухлаган киши кўрадиган тушда кўрдимки, уйимнинг устуни синибди ва мен кўзи кўр бир ўғил туғибман», дерди. Расулуллоҳ ﷺ: «Яхшиликдир. Эринг, иншааллоҳ, сен томон солиҳ ҳолда қайтади ва сен яхши ўғил туғасан», дедилар. У бу тушни икки ёки уч марта кўрди ва ҳар сафар Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келар, у зот унга шуни айтардилар; эри қайтар ва у ўғил туғар эди. Бир куни у одатдагидек келди, Расулуллоҳ ﷺ эса йўқ эдилар; у ўша тушни кўрган эди. Мен унга: «Эй Аллоҳнинг чўриси, Расулуллоҳ ﷺдан нима ҳақда сўрамоқчисан?» дедим. У: «Мен бир туш кўрардим, сўнг Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб, ундан сўрардим; у зот яхшилик дер эдилар ва у зот айтгандай бўларди», деди. Мен: «Менга айт-чи, у қандай туш?» дедим. У: «Расулуллоҳ ﷺ келсинлар, мен уни илгари қандай арз қилган бўлсам, шундай арз қиламан», деди. Аллоҳга қасамки, мен у айтмагунча уни қўймадим. Сўнг мен: «Аллоҳга қасамки, агар тушинг рост чиқса, эринг албатта ўлади ва сен фожир бир ўғил туғасан», дедим. У ўтириб йиғлади ва: «Тушимни сенга арз қилганимда, менга нима бўлди?» деди. Шу пайт Расулуллоҳ ﷺ кирдилар, у эса йиғлаб ўтирарди. У зот унга: «Бунга нима бўлди, эй Оиша?» дедилар. Мен хабарни ва унга қандай таъбир қилганимни айтдим. Расулуллоҳ ﷺ: «Секин, эй Оиша! Мусулмонга тушни таъбир қилсангиз, уни яхшиликка таъбир қилинглар. Чунки туш — уни таъбир қилган кишининг таъбирига кўра бўлади», дедилар. Аллоҳга қасамки, унинг эри вафот этди ва мен уни фожир бир ўғил туғган, деб биламан.