أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ عَمِّهْ الْمَاجِشُونَ ، عَنْ الْأَعْرَجِ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ، قَالَ : كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ، قَالَ : " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الْأَرْضِ، وَمِلْءَ مَا بَيْنَهُمَا، وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ " . قِيلَ لِعَبْدِ اللَّهِ : تَأْخُذُ بِهِ؟ قَالَ : لَا، وَقِيلَ لَهُ : تَقُولُ هَذَا فِي الْفَرِيضَةِ؟ قَالَ : عَسَى، وَقَالَ : كُلُّهُ طَيِّبٌ
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida: «Samiʼallohu liman hamidah. Robbano va lakal hamd, milʼas-samovoti va milʼal-arzi va milʼa mo baynahumo va milʼa mo shiʼta min shayʼin baʼd (Alloh Oʻziga hamd aytganni eshitdi. Ey Robbimiz, hamd Sengadir — osmonlar toʻla, yer toʻla, ular orasidagi (narsalar) toʻla va undan keyin Oʻzing istagan narsalar toʻla)», derdilar. Abdullohga: «Sen shuni olasanmi?» deyildi. U: «Yoʻq», dedi. Unga: «Buni farz namozida aytasanmi?» deyildi. U: «Shoyad», dedi va: «Hammasi yaxshi», dedi.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ рукуъдан бошларини кўтарганларида: «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ. Роббано ва лакал ҳамд, милъас-самовоти ва милъал-арзи ва милъа мо байнаҳумо ва милъа мо шиъта мин шайъин баъд (Аллоҳ Ўзига ҳамд айтганни эшитди. Эй Роббимиз, ҳамд Сенгадир — осмонлар тўла, ер тўла, улар орасидаги (нарсалар) тўла ва ундан кейин Ўзинг истаган нарсалар тўла)», дердилар. Абдуллоҳга: «Сен шуни оласанми?» дейилди. У: «Йўқ», деди. Унга: «Буни фарз намозида айтасанми?» дейилди. У: «Шояд», деди ва: «Ҳаммаси яхши», деди.