أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ الْبَزَّازُ ، عَنْ يُونُسَ بْنِ بُكَيْرٍ ، قَالَ : أَخْبَرَنِي ابْنُ إِسْحَاق ، قَالَ : أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ يَسَارٍ ، قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ، يَقُولُ : سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَقُولُ : " إِذَا جَمَعَ اللَّهُ الْعِبَادَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، نَادَى مُنَادٍ : لِيَلْحَقْ كُلُّ قَوْمٍ بِمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ، فَيَلْحَقُ كُلُّ قَوْمٍ بِمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ، وَيَبْقَى النَّاسُ عَلَى حَالِهِمْ، فَيَأْتِيهِمْ، فَيَقُولُ : مَا بَالُ النَّاسِ ذَهَبُوا وَأَنْتُمْ هَاهُنَا؟، فَيَقُولُونَ : نَنْتَظِرُ إِلَهَنَا، فَيَقُولُ : هَلْ تَعْرِفُونَهُ؟ فَيَقُولُونَ : إِذَا تَعَرَّفَ إِلَيْنَا، عَرَفْنَاهُ، فَيَكْشِفُ لَهُمْ عَنْ سَاقِهِ فَيَقَعُونَ سُجُودًا، فَذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى : # يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ سورة القلم آية 42 # وَيَبْقَى كُلُّ مُنَافِقٍ فَلَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ يَقُودُهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Alloh bandalarni bir tekislikda jamlaganida, bir munodiy: ‹Har bir qavm oʻzi ibodat qilib yurgan narsasiga qoʻshilsin!› deb nido qiladi. Bas, har bir qavm oʻzi ibodat qilib yurgan narsasiga qoʻshiladi, odamlar esa oʻz holicha qoladi. Soʻng (Alloh) ularning huzuriga kelib: ‹Odamlarga nima boʻldiki, ketishdi, sizlar esa shu yerdasizlar?› deydi. Ular: ‹Biz ilohimizni kutyapmiz›, deydilar. (Alloh): ‹Uni tanaysizlarmi?› deydi. Ular: ‹Agar U bizga Oʻzini tanitsa, biz Uni taniymiz›, deydilar. Shunda U ularga Oʻz soqini ochadi va ular sajdaga yiqiladilar. Mana shu Alloh taoloning: {Soq ochiladigan va sajdaga chorlanadigan, ammo qodir boʻlmaydigan kunda} (Qalam surasi, 42) degan soʻzidir. Har bir munofiq esa qoladi va sajda qilishga qodir boʻlmaydi. Soʻng (Alloh) ularni jannatga boshlab boradi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Аллоҳ бандаларни бир текисликда жамлаганида, бир мунодий: ‹Ҳар бир қавм ўзи ибодат қилиб юрган нарсасига қўшилсин!› деб нидо қилади. Бас, ҳар бир қавм ўзи ибодат қилиб юрган нарсасига қўшилади, одамлар эса ўз ҳолича қолади. Сўнг (Аллоҳ) уларнинг ҳузурига келиб: ‹Одамларга нима бўлдики, кетишди, сизлар эса шу ердасизлар?› дейди. Улар: ‹Биз илоҳимизни кутяпмиз›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Уни танайсизларми?› дейди. Улар: ‹Агар У бизга Ўзини танитса, биз Уни таниймиз›, дейдилар. Шунда У уларга Ўз соқини очади ва улар саждага йиқиладилар. Мана шу Аллоҳ таолонинг: {Соқ очиладиган ва саждага чорланадиган, аммо қодир бўлмайдиган кунда} (Қалам сураси, 42) деган сўзидир. Ҳар бир мунофиқ эса қолади ва сажда қилишга қодир бўлмайди. Сўнг (Аллоҳ) уларни жаннатга бошлаб боради».