حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زِيَادٍ ، حَدَّثَنَا دُخَيْنٌ الْحَجْرِيُّ ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ ، قَالَ : سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَقُولُ : " إِذَا جَمَعَ اللَّهُ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ فَقَضَى بَيْنَهُمْ وَفَرَغَ مِنَ الْقَضَاءِ، قَالَ الْمُؤْمِنُونَ : قَدْ قَضَى بَيْنَنَا رَبُّنَا، فَمَنْ يَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّنَا؟ فَيَقُولُونَ : انْطَلِقُوا إِلَى آدَمَ ، فَإِنَّ اللَّهَ خَلَقَهُ بِيَدِهِ، وَكَلَّمَهُ، فَيَأْتُونَهُ، فَيَقُولُونَ : قُمْ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّنَا. فَيَقُولُ آدَمُ : عَلَيْكُمْ بِنُوحٍ ، فَيَأْتُونَ نُوحًا ، فَيَدُلُّهُمْ عَلَى إِبْرَاهِيمَ ، فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ ، فَيَدُلُّهُمْ عَلَى مُوسَى ، فَيَأْتُونَ مُوسَى ، فَيَدُلُّهُمْ عَلَى عِيسَى ، فَيَأْتُونَ عِيسَى ، فَيَقُولُ : أَدُلُّكُمْ عَلَى النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ. قَالَ : فَيَأْتُونِي فَيَأْذَنُ اللَّهُ G لِي أَنْ أَقُومَ إِلَيْهِ، فَيَثُورُ مَجْلِسِي أَطْيَبَ رِيحٍ شَمَّهَا أَحَدٌ قَطُّ، حَتَّى آتِيَ رَبِّي فَيُشَفِّعَنِي وَيَجْعَلَ لِي نُورًا مِنْ شَعْرِ رَأْسِي إِلَى ظُفْرِ قَدَمِي، فَيَقُولُ الْكَافِرُونَ عِنْدَ ذَلِكَ لِإِبْلِيسَ : قَدْ وَجَدَ الْمُؤْمِنُونَ مَنْ يَشْفَعُ لَهُمْ، فَقُمْ أَنْتَ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ، فَإِنَّكَ أَنْتَ أَضْلَلْتَنَا. قَالَ : فَيَقُومُ، فَيَثُورُ مَجْلِسُهُ أَنْتَنَ رِيحٍ شَمَّهَا أَحَدٌ قَطُّ، ثُمَّ يَعْظُمُ لِجَهَنَّمَ، فَيَقُولُ عِنْدَ ذَلِكَ : # وَقَالَ الشَّيْطَانُ لَمَّا قُضِيَ الأَمْرُ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ سورة إبراهيم آية 22 # " إِلَى آخِرِ الْآيَةِ
Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Alloh avvalgilar va keyingilarni jamlab, ular orasida hukm chiqarib, hukmni tugatganida, moʻminlar: ‹Robbimiz bizning oramizda hukm qildi; endi bizga Robbimiz huzurida kim shafoat qiladi?› deydilar. Soʻng ular: ‹Odam huzuriga boringlar, chunki Alloh uni Oʻz qoʻli bilan yaratgan va u bilan gaplashgan›, deydilar. Bas, uning huzuriga kelib: ‹Turgin va bizga Robbimiz huzurida shafoat qilgin›, deydilar. Odam: ‹Nuh huzuriga boringlar›, deydi. Ular Nuh huzuriga keladilar, u ularni Ibrohimga yoʻllaydi; Ibrohim huzuriga keladilar, u ularni Musoga yoʻllaydi; Muso huzuriga keladilar, u ularni Isoga yoʻllaydi; Iso huzuriga keladilar, u: ‹Men sizlarni ummiy Nabiyga yoʻllayman›, deydi». U zot dedilar: «Bas, ular mening huzurimga keladilar va Alloh menga U tomon turib borishimga izn beradi. Shunda mening oʻtirgan joyimdan hech kim hidlab koʻrmagan eng yoqimli hid taraladi — toki Robbim huzuriga borgunimcha. U meni shafoatchi qiladi va boshimning sochidan oyogʻimning tirnogʻigacha menga nur beradi. Oʻshanda kofirlar Iblisga: ‹Moʻminlar oʻzlariga shafoat qiladigan kishini topdilar; sen ham turgin-da, bizga Robbing huzurida shafoat qilgin, chunki bizni sen adashtirgansan›, deydilar». U zot dedilar: «Bas, u turadi va uning oʻtirgan joyidan hech kim hidlab koʻrmagan eng badboʻy hid taraladi. Soʻng u jahannam uchun ulkanlashadi va oʻshanda: {Ish hal boʻlgach, shayton dedi: Albatta, Alloh sizlarga haq vaʼda qilgan edi, men ham sizlarga vaʼda berdim, ammo vaʼdamga xilof qildim} (Ibrohim surasi, 22) — oyatning oxirigacha (deydi)».Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Аллоҳ аввалгилар ва кейингиларни жамлаб, улар орасида ҳукм чиқариб, ҳукмни тугатганида, мўминлар: ‹Роббимиз бизнинг орамизда ҳукм қилди; энди бизга Роббимиз ҳузурида ким шафоат қилади?› дейдилар. Сўнг улар: ‹Одам ҳузурига боринглар, чунки Аллоҳ уни Ўз қўли билан яратган ва у билан гаплашган›, дейдилар. Бас, унинг ҳузурига келиб: ‹Тургин ва бизга Роббимиз ҳузурида шафоат қилгин›, дейдилар. Одам: ‹Нуҳ ҳузурига боринглар›, дейди. Улар Нуҳ ҳузурига келадилар, у уларни Иброҳимга йўллайди; Иброҳим ҳузурига келадилар, у уларни Мусога йўллайди; Мусо ҳузурига келадилар, у уларни Исога йўллайди; Исо ҳузурига келадилар, у: ‹Мен сизларни уммий Набийга йўллайман›, дейди». У зот дедилар: «Бас, улар менинг ҳузуримга келадилар ва Аллоҳ менга У томон туриб боришимга изн беради. Шунда менинг ўтирган жойимдан ҳеч ким ҳидлаб кўрмаган энг ёқимли ҳид таралади — токи Роббим ҳузурига боргунимча. У мени шафоатчи қилади ва бошимнинг сочидан оёғимнинг тирноғигача менга нур беради. Ўшанда кофирлар Иблисга: ‹Мўминлар ўзларига шафоат қиладиган кишини топдилар; сен ҳам тургин-да, бизга Роббинг ҳузурида шафоат қилгин, чунки бизни сен адаштиргансан›, дейдилар». У зот дедилар: «Бас, у туради ва унинг ўтирган жойидан ҳеч ким ҳидлаб кўрмаган энг бадбўй ҳид таралади. Сўнг у жаҳаннам учун улканлашади ва ўшанда: {Иш ҳал бўлгач, шайтон деди: Албатта, Аллоҳ сизларга ҳақ ваъда қилган эди, мен ҳам сизларга ваъда бердим, аммо ваъдамга хилоф қилдим} (Иброҳим сураси, 22) — оятнинг охиригача (дейди)».