حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ بَهْرَامَ ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ ، عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ ، قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " أَيُّمَا رَجُلٍ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ وَالِدِه، أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ الَّذِينَ أَعْتَقُوهُ، فَإِنَّ عَلَيْهِ لَعْنَةَ اللَّه، وَالْمَلائِكَةِ، وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة، لا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Qaysi bir kishi otasidan boshqasini (ota deb) daʼvo qilsa, yoki oʻzini ozod qilgan mavlolaridan boshqasini valiy tutsa, unga qiyomat kunigacha Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻladi; undan na sarf, na adl qabul qilinadi», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қайси бир киши отасидан бошқасини (ота деб) даъво қилса, ёки ўзини озод қилган мавлоларидан бошқасини валий тутса, унга қиёмат кунигача Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлади; ундан на сарф, на адл қабул қилинади», дедилар.