حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ ، عَنْ الْأَعْمَشِ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ ، قَالَ : قَالَ عُمَرُ : " إِذَا كَانَتْ الْحُرَّةُ تَحْتَ الْمَمْلُوكِ، فَوَلَدَتْ لَهُ غُلَامًا، فَإِنَّهُ يُعْتَقُ بِعِتْقِ أُمِّهِ، وَوَلَاؤُهُ لِمَوَالِي أُمِّهِ، فَإِذَا أُعْتِقَ الْأَبُ، جَرَّ الْوَلَاءَ إِلَى مَوَالِي أَبِيهِ "
Ibrohim aytdi: Umar: «Ozod ayol qul nikohida boʻlib, undan oʻgʻil tugʻsa, u onasining ozodligi bilan ozod boʻladi va uning valosi onasining mavlolariga tegishli boʻladi. Ota ozod qilinsa, valoni otasining mavlolariga tortadi», dedi.Иброҳим айтди: Умар: «Озод аёл қул никоҳида бўлиб, ундан ўғил туғса, у онасининг озодлиги билан озод бўлади ва унинг валоси онасининг мавлоларига тегишли бўлади. Ота озод қилинса, валони отасининг мавлоларига тортади», деди.