أَخْبَرَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ ، عَنْ مَكْحُولٍ ، قَالَ : " إِذَا تَصَدَّقَ الرَّجُلُ عَلَى بَعْضِ وَرَثَتِهِ وَهُوَ صَحِيحٌ بِأَكْثَرَ مِنْ النِّصْفِ، رُدَّ إِلَى الثُّلُثِ، وَإِذَا أَعْطَى النِّصْفَ، جَازَ لَهُ ذَلِكَ " . قَالَ سَعِيدٌ : وَكَانَ قُضَاةُ أَهْلِ دِمَشْقَ يَقْضُونَ بِذَلِكَ
Makhuldan rivoyat qilinadi: U dedi: «Kishi sogʻligʻida merosxoʻrlaridan baʼzisiga yarmidan koʻproq sadaqa qilsa, uchdan birga qaytariladi; yarmini bergan boʻlsa, bu unga joizdir». Saʼid aytdi: Damashq ahlining qozilari shu bilan hukm qilar edilar.Макҳулдан ривоят қилинади: У деди: «Киши соғлиғида меросхўрларидан баъзисига ярмидан кўпроқ садақа қилса, учдан бирга қайтарилади; ярмини берган бўлса, бу унга жоиздир». Саъид айтди: Дамашқ аҳлининг қозилари шу билан ҳукм қилар эдилар.