حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ الْمُبَارَكِ ، أنبأنا الْوَلِيدُ ، عَنْ حَفْصٍ ، عَنْ مَكْحُولٍ : " فِي الرَّجُلِ يُوصِي لِلرَّجُلِ بِدَنَانِيرَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَيَمُوتُ الْمُوصَى لَهُ قَبْلَ أَنْ يَخْرُجَ بِهَا مِنْ أَهْلِهِ، قَالَ : هِيَ إِلَى أَوْلِيَاءِ الْمُتَوَفَّى الْمُوصِي، يُنْفِذُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ "
Makhuldan rivoyat qilinadi: bir kishi boshqa kishiga Alloh yoʻlida (sarflashga) dinorlar vasiyat qilsa-yu, vasiyat qilingan kishi ularni oʻz ahlidan olib chiqmasidan avval vafot etsa (nima boʻladi)? U: «Ular vafot etgan vasiyat qiluvchining yaqinlariga qaytadi; ular buni Alloh yoʻlida sarflaydilar», dedi.Макҳулдан ривоят қилинади: бир киши бошқа кишига Аллоҳ йўлида (сарфлашга) динорлар васият қилса-ю, васият қилинган киши уларни ўз аҳлидан олиб чиқмасидан аввал вафот этса (нима бўлади)? У: «Улар вафот этган васият қилувчининг яқинларига қайтади; улар буни Аллоҳ йўлида сарфлайдилар», деди.