حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ ، وَابْنُ لَهِيعَةَ ، قَالا : سَمِعْنَا يَزِيدَ بْنَ أَبِي حَبِيبٍ ، يَقُولُ : حَدَّثَنِي أَبُو عِمْرَانَ ، أَنَّهُ سَمِعَ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ ، يَقُولُ : تَعَلَّقْتُ بِقَدَمِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقُلْتُ لَهُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَقْرِئْنِي سُورَةَ هُود ، وَسُورَةَ يُوسُفَ ، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " يَا عُقْبَةُ، إِنَّكَ لَنْ تَقْرَأَ مِنْ الْقُرْآنِ سُورَةً أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ وَلَا أَبْلَغَ عِنْدَهُ مِن قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ " ، قَالَ يَزِيدُ : فَلَمْ يَكُنْ أَبُو عِمْرَانَ يَدَعُهَا، كَانَ لَا يَزَالُ يَقْرَؤُهَا فِي صَلَاةِ الْمَغْرِبِ
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu) shunday der edi: Men Rasululloh ﷺning qadamlariga osildim va u zotga: «Ey Allohning Rasuli, menga Hud surasi bilan Yusuf surasini oʻqitib qoʻying», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ menga: «Ey Uqba, sen Qurʼondan {Qul aʼuuzu bi Robbil-falaq}dan koʻra Allohga sevimliroq va Uning huzurida taʼsirliroq bir surani oʻqimaysan», dedilar. Yazid aytdi: Abu Imron uni tark etmas, doimo uni shom namozida oʻqir edi.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу) шундай дер эди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг қадамларига осилдим ва у зотга: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга Ҳуд сураси билан Юсуф сурасини ўқитиб қўйинг», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ менга: «Эй Уқба, сен Қуръондан {Қул аъуузу би Роббил-фалақ}дан кўра Аллоҳга севимлироқ ва Унинг ҳузурида таъсирлироқ бир сурани ўқимайсан», дедилар. Язид айтди: Абу Имрон уни тарк этмас, доимо уни шом намозида ўқир эди.