Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Tuyaga ega boʻlib, ularda (vojib boʻlgan) haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (tuyalar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular oyoqlari va tuyoqlari bilan uni bosib oʻtadi. Sigirga ega boʻlib, ularda haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (sigirlar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular shoxlari bilan suzadi va oyoqlari bilan bosib oʻtadi. Qoʻyga ega boʻlib, ularda haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar (qoʻylar) qiyomat kuni hech qachon boʻlmagancha koʻp holda kelib, (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; ular shoxlari bilan suzadi va tuyoqlari bilan bosib oʻtadi — ularda na shoxsizi, na shoxi singani boʻladi. Xazinaga ega boʻlib, undagi haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar uning xazinasi qiyomat kuni ogʻzini ochgan, kal (zaharli) ilon boʻlib, uning ketidan quvib keladi. Egasiga yetganda, u undan qochadi, ilon esa unga: ‹Sen yashirgan xazinangni ol!› deb chaqiradi. U: ‹Men unga muhtoj emasman›, deydi. (Egasi) undan qutulib boʻlmasligini koʻrgach, qoʻlini uning ogʻziga soladi, ilon esa erkak tuya chaynagandek uni chaynaydi», dedilar. Abuz-Zubayr aytdi: Men Ubayd ibn Umayrning shu soʻzni aytganini eshitdim. Soʻng biz Jobir ibn Abdullohdan soʻradik, u ham Ubayd ibn Umayrning soʻzidek aytdi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Туяга эга бўлиб, уларда (вожиб бўлган) ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (туялар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар оёқлари ва туёқлари билан уни босиб ўтади. Сигирга эга бўлиб, уларда ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (сигирлар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар шохлари билан сузади ва оёқлари билан босиб ўтади. Қўйга эга бўлиб, уларда ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар (қўйлар) қиёмат куни ҳеч қачон бўлмаганча кўп ҳолда келиб, (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; улар шохлари билан сузади ва туёқлари билан босиб ўтади — уларда на шохсизи, на шохи сингани бўлади. Хазинага эга бўлиб, ундаги ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар унинг хазинаси қиёмат куни оғзини очган, кал (заҳарли) илон бўлиб, унинг кетидан қувиб келади. Эгасига етганда, у ундан қочади, илон эса унга: ‹Сен яширган хазинангни ол!› деб чақиради. У: ‹Мен унга муҳтож эмасман›, дейди. (Эгаси) ундан қутулиб бўлмаслигини кўргач, қўлини унинг оғзига солади, илон эса эркак туя чайнагандек уни чайнайди», дедилар. Абуз-Зубайр айтди: Мен Убайд ибн Умайрнинг шу сўзни айтганини эшитдим. Сўнг биз Жобир ибн Абдуллоҳдан сўрадик, у ҳам Убайд ибн Умайрнинг сўзидек айтди.