أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ هُوَ ابْنُ أَبِي سَلَمَةَ الْمَاجِشُونُ ، عَنْ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو ، قَالَ : رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ الْجَمْرَةِ وَهُوَ يُسْأَلُ، فَقَالَ رَجُلٌ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، نَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ؟ قَالَ : " ارْمِ وَلَا حَرَجَ "
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ni jamraning yonida koʻrdim; u zotdan (savollar) soʻralayotgan edi. Bir kishi: «Yo Rasululloh, men tosh otishdan oldin qurbonlik soʻydim?» dedi. U zot: «Tosh ot, zarari yoʻq», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни жамранинг ёнида кўрдим; у зотдан (саволлар) сўралаётган эди. Бир киши: «Ё Расулуллоҳ, мен тош отишдан олдин қурбонлик сўйдим?» деди. У зот: «Тош от, зарари йўқ», дедилар.