أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ الْحِزَامِيُّ ، حَدَّثَنَا إِسْحَاق بْنُ سُلَيْمَانَ ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي قَيْسٍ ، عَنْ عَطَاءٍ ، عَنْ عَامِرٍ ، قَالَ : كَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ إِلَيْهِ حَاجَةٌ، فَمَشَى مَعَهُ حَتَّى دَخَلَ، قَالَ : فَإِحْدَى رِجْلَيْهِ فِي الْبَيْتِ وَالْأُخْرَى خَارِجَة كَأَنَّهُ يُنَاجِي، فَالْتَفَتَ، فَقَالَ : " أَتَدْرِي مَنْ كُنْتُ أُكَلِّمُ؟ إِنَّ هَذَا مَلَكٌ لَمْ أَرَهُ قَطُّ قَبْلَ يَوْمِي هَذَا، اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيَّ، قَالَ : إِنَّا آتَيْنَاكَ أَوْ أَنْزَلْنَا الْقُرْآنَ فَصْلًا، وَالسَّكِينَةَ صَبْرًا، وَالْفُرْقَانَ وَصْلًا "
Omirdan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishining u zotga hojati bor edi. U zot u bilan birga yurdilar va (uyga) kirdilar. Bir oyoqlari uyda, ikkinchisi tashqarida boʻlgan holda, goʻyo kimgadir pichirlab gapirayotgandek edilar. Soʻng oʻgirilib: «Kim bilan gaplashayotganimni bilasanmi? Bu bir farishtadirki, men uni bugungi kunimdan oldin hech koʻrmagan edim. U Robbisidan menga salom berishga izn soʻrabdi. U: ‹Albatta, Biz senga Qurʼonni ajrim, sakinatni sabr, furqonni esa vasl qilib berdik› — yoki ‹nozil qildik› — dedi», dedilar.Омирдан ривоят қилинади: Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир кишининг у зотга ҳожати бор эди. У зот у билан бирга юрдилар ва (уйга) кирдилар. Бир оёқлари уйда, иккинчиси ташқарида бўлган ҳолда, гўё кимгадир пичирлаб гапираётгандек эдилар. Сўнг ўгирилиб: «Ким билан гаплашаётганимни биласанми? Бу бир фариштадирки, мен уни бугунги кунимдан олдин ҳеч кўрмаган эдим. У Роббисидан менга салом беришга изн сўрабди. У: ‹Албатта, Биз сенга Қуръонни ажрим, сакинатни сабр, фурқонни эса васл қилиб бердик› — ёки ‹нозил қилдик› — деди», дедилар.