أَخْبَرَنَا حَجَّاجٌ الْبَصْرِيُّ ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ الْهُذَلِيُّ ، عَنْ الشَّعْبِيِّ ، قَالَ : " شَهِدْتُ شُرَيْحًا ، وَجَاءَهُ رَجُلٌ مِنْ مُرَادٍ، فَقَالَ : يَا أَبَا أُمَيَّةَ، مَا دِيَةُ الْأَصَابِعِ؟، قَالَ : عَشْرٌ عَشْرٌ، قَالَ : يَا سُبْحَانَ اللَّهِ، أَسَوَاءٌ هَاتَانِ؟ جَمَعَ بَيْنَ الْخِنْصِرِ وَالْإِبْهَامِ، فَقَالَ شُرَيْحٌ : يَا سُبْحَانَ اللَّهِ، أَسَوَاءٌ أُذُنُكَ وَيَدُكَ؟ فَإِنَّ الْأُذُنَ يُوَارِيهَا الشَّعْرُ، وَالْكُمَّةُ وَالْعِمَامَةُ فِيهَا نِصْفُ الدِّيَةِ، وَفِي الْيَدِ نِصْفُ الدِّيَةِ، وَيْحَكَ : إِنَّ السُّنَّةَ سَبَقَتْ قِيَاسَكُمْ فَاتَّبِعْ وَلَا تَبْتَدِعْ، فَإِنَّكَ لَنْ تَضِلَّ مَا أَخَذْتَ بِالْأَثَرِ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ : فَقَالَ لِي الشَّعْبِيُّ : يَا هُذَلِيُّ، لَوْ أَنَّ أَحْنَفَكُمْ قُتِلَ وَهَذَا الصَّبِيُّ فِي مَهْدِهِ أَكَانَ دِيَتُهُمَا سَوَاءً؟، قُلْتُ : نَعَمْ، قَالَ : فَأَيْنَ الْقِيَاسُ؟ "
Shaʼbiy aytdi: «Men Shurayhning huzurida hozir boʻldim. Uning oldiga Murod (qabilasi)dan bir kishi kelib: ‹Ey Abu Umayya, barmoqlarning diyati qancha?› dedi. U: ‹Har biriga oʻntadan›, dedi. U jimjiloq bilan bosh barmoqni birlashtirib: ‹Subhanalloh! Bu ikkisi tengmi?› dedi. Shunda Shurayh: ‹Subhanalloh! Qulogʻing bilan qoʻling tengmi? Axir qulogʻni soch, doʻppi va salla yopib turadi, unda esa diyatning yarmi bor; qoʻlda ham diyatning yarmi bor. Voy senga! Albatta, sunnat sizlarning qiyosingizdan oldin oʻtgan. Bas, ergash, bidʼat qilma; asarni mahkam tutar ekansan, hech adashmaysan›, dedi». Abu Bakr aytdi: Shaʼbiy menga: «Ey Huzaliy, agar sizlarning Ahnafingiz va beshikdagi mana shu goʻdak oʻldirilsa, ikkovining diyati teng boʻlarmidi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Unda qiyos qani?» dedi.Шаъбий айтди: «Мен Шурайҳнинг ҳузурида ҳозир бўлдим. Унинг олдига Мурод (қабиласи)дан бир киши келиб: ‹Эй Абу Умайя, бармоқларнинг дияти қанча?› деди. У: ‹Ҳар бирига ўнтадан›, деди. У жимжилоқ билан бош бармоқни бирлаштириб: ‹Субҳаналлоҳ! Бу иккиси тенгми?› деди. Шунда Шурайҳ: ‹Субҳаналлоҳ! Қулоғинг билан қўлинг тенгми? Ахир қулоғни соч, дўппи ва салла ёпиб туради, унда эса диятнинг ярми бор; қўлда ҳам диятнинг ярми бор. Вой сенга! Албатта, суннат сизларнинг қиёсингиздан олдин ўтган. Бас, эргаш, бидъат қилма; асарни маҳкам тутар экансан, ҳеч адашмайсан›, деди». Абу Бакр айтди: Шаъбий менга: «Эй Ҳузалий, агар сизларнинг Аҳнафингиз ва бешикдаги мана шу гўдак ўлдирилса, икковининг дияти тенг бўлармиди?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Унда қиёс қани?» деди.