أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، أَخْبَرَنَا وَكِيعٌ ، قَالَ : قَالَ سُفْيَانُ : " مَا أَعْلَمُ عَمَلًا أَفْضَلَ مِنْ طَلَبِ الْعِلْمِ وَحِفْظِهِ لِمَنْ أَرَادَ اللَّهَ تعَالَي بِهِ خَيْرًا "، وَقَالَ : قَالَ الْحَسَنُ بْنُ صَالِحٍ : " إِنَّ النَّاسَ يَحْتَاجُونَ إِلَى هَذَا الْعِلْمِ فِي دِينِهِمْ، كَمَا يَحْتَاجُونَ إِلَى الطَّعَامِ وَالشَّرَابِ فِي دُنْيَاهُمْ "
Vakiʼ aytadi: Sufyon: «Alloh taolo kimga yaxshilikni iroda qilgan boʻlsa, unga ilm talab qilish va uni yodda saqlashdan afzalroq amalni bilmayman», dedi. Yana aytdi: Hasan ibn Solih: «Albatta, odamlar dinlarida bu ilmga muhtojdirlar — xuddi dunyolarida taom va ichimlikka muhtoj boʻlganlaridek», dedi.Вакиъ айтади: Суфён: «Аллоҳ таоло кимга яхшиликни ирода қилган бўлса, унга илм талаб қилиш ва уни ёдда сақлашдан афзалроқ амални билмайман», деди. Яна айтди: Ҳасан ибн Солиҳ: «Албатта, одамлар динларида бу илмга муҳтождирлар — худди дунёларида таом ва ичимликка муҳтож бўлганларидек», деди.