أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ ، حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ الْمُغِيرَةِ ، عَنْ عَنْبَسَةَ بْنِ سَعِيدٍ ، عَنْ خَالِدِ بْنِ زَيْدٍ الْأَنْصَارِيِّ ، عَنْ عَقَّارِ بْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ ، عَنْ أَبِيهِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ ، قَالَ : نَشَدَ عُمَرُ النَّاسَ : أَسَمِعَ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدٌ مِنْكُمْ فِي الْجَنِينِ؟ فَقَامَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ، فَقَالَ : قَضَى فِيهِ عَبْدًا أَوْ أَمَةً، فَنَشَدَ النَّاسَ أَيْضًا : فَقَامَ الْمَقْضِيُّ لَهُ ، فَقَالَ : " قَضَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِي بِهِ عَبْدًا أَوْ أَمَةً " فَنَشَدَ النَّاسَ أَيْضًا : فَقَامَ الْمَقْضِيُّ عَلَيْهِ ، فَقَالَ : قَضَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " عَلَيَّ غُرَّةً عَبْدًا أَوْ أَمَةً "، فَقُلْتُ : أَتَقْضِي عَلَيَّ فِيهِ فِيمَا لَا أَكَلَ، وَلَا شَرِبَ، وَلَا اسْتَهَلَّ، وَلَا نَطَقَ؟ أَنْ تُطِلَّهُ فَهُوَ أَحَقُّ مَا يُطَلُّ " فَهَمَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ بِشَيْءٍ مَعَهُ "، فَقَالَ : " أَشِعْرٌ؟ "، فَقَالَ عُمَرُ : لَوْلَا مَا بَلَغَنِي مِنْ قَضَاءِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَجَعَلْتُهُ دِيَةً بَيْنَ دِيَتَيْنِ
Mugʻira ibn Shuʼba aytdi: Umar odamlarga qasam berib soʻradi: «Sizlardan biror kishi Nabiy ﷺdan janin (homila) haqida (biror narsa) eshitganmi?» Shunda Mugʻira ibn Shuʼba turib: «U zot unda bir qul yoki choʻri (berish) bilan hukm qildilar», dedi. Soʻng yana odamlarga qasam berib soʻradi: foydasiga hukm qilingan kishi turib: «Nabiy ﷺ men uchun unda bir qul yoki choʻri (berish) bilan hukm qildilar», dedi. Soʻng yana odamlarga qasam berib soʻradi: zarariga hukm qilingan kishi turib: «Nabiy ﷺ mening zimmamga gʻurra — bir qul yoki choʻri — (berishni) hukm qildilar», dedi va: «Yemagan, ichmagan, ovoz chiqarmagan va gapirmagan (bola) haqida mening zimmamga hukm qilasizmi? Uni bekorga ketkazish (kerak edi), u bekorga ketkaziladigan narsalarning eng haqlisidir», dedi. Shunda Nabiy ﷺ oʻzlarida boʻlgan bir narsa bilan unga (koʻtarilmoqchi boʻlib) qasd qildilar va: «Sheʼrmi (bu)?» dedilar. Umar: «Agar menga Nabiy ﷺning hukmi yetib kelmaganida, uni ikki diyat orasidagi bir diyat qilgan boʻlar edim», dedi.Муғира ибн Шуъба айтди: Умар одамларга қасам бериб сўради: «Сизлардан бирор киши Набий ﷺдан жанин (ҳомила) ҳақида (бирор нарса) эшитганми?» Шунда Муғира ибн Шуъба туриб: «У зот унда бир қул ёки чўри (бериш) билан ҳукм қилдилар», деди. Сўнг яна одамларга қасам бериб сўради: фойдасига ҳукм қилинган киши туриб: «Набий ﷺ мен учун унда бир қул ёки чўри (бериш) билан ҳукм қилдилар», деди. Сўнг яна одамларга қасам бериб сўради: зарарига ҳукм қилинган киши туриб: «Набий ﷺ менинг зиммамга ғурра — бир қул ёки чўри — (беришни) ҳукм қилдилар», деди ва: «Емаган, ичмаган, овоз чиқармаган ва гапирмаган (бола) ҳақида менинг зиммамга ҳукм қиласизми? Уни бекорга кетказиш (керак эди), у бекорга кетказиладиган нарсаларнинг энг ҳақлисидир», деди. Шунда Набий ﷺ ўзларида бўлган бир нарса билан унга (кўтарилмоқчи бўлиб) қасд қилдилар ва: «Шеърми (бу)?» дедилар. Умар: «Агар менга Набий ﷺнинг ҳукми етиб келмаганида, уни икки дият орасидаги бир дият қилган бўлар эдим», деди.