Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Bir kuni Nabiy ﷺ Baqiʼdan bir janozadan qaytdilar va meni bosh ogʻrigʻidan azob chekib, «Voy boshim!» deb turgan holimda topdilar. U zot: «Yoʻq, balki men, ey Oisha, voy boshim!» dedilar. Soʻng: «Sen mendan oldin oʻlsang, men seni yuvib, kafanlab, ustingga janoza oʻqib, seni dafn qilsam, senga nima zarari bor?» dedilar. Men: «Vallohi, menimcha, sen shunday qilsang, uyimga qaytib, unda ayollaringdan biri bilan kelinlik tunini oʻtkazgan boʻlarding!» dedim. Shunda Rasululloh ﷺ tabassum qildilar. Soʻng u zotda oʻzlari vafot etgan xastalik boshlandi.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Бир куни Набий ﷺ Бақиъдан бир жанозадан қайтдилар ва мени бош оғриғидан азоб чекиб, «Вой бошим!» деб турган ҳолимда топдилар. У зот: «Йўқ, балки мен, эй Оиша, вой бошим!» дедилар. Сўнг: «Сен мендан олдин ўлсанг, мен сени ювиб, кафанлаб, устингга жаноза ўқиб, сени дафн қилсам, сенга нима зарари бор?» дедилар. Мен: «Валлоҳи, менимча, сен шундай қилсанг, уйимга қайтиб, унда аёлларингдан бири билан келинлик тунини ўтказган бўлардинг!» дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ табассум қилдилар. Сўнг у зотда ўзлари вафот этган хасталик бошланди.