قَالَ مُحَمَّدُ بنُ إسْحَاقَ : حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ زِيَادٍ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ قَالَ : لَمَّا اجْتَمَعُوا لَهُ ، وَفِيهِمْ أَبُو جَهْلِ بْنُ هِشَامٍ، فَقَالَ وَهُمْ عَلَى بَابِهِ : إنَّ مُحَمَّدًا يَزْعُمُ أَنَّكُمْ إنْ تَابَعْتُمُوهُ عَلَى أَمْرِهِ ، كُنْتُمْ مُلُوكَ الْعَرَبِ وَالْعَجَمِ ، ثُمَّ بُعِثْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ ، فَجُعِلَتْ لَكُمْ جِنَانٌ كَجِنَانِ الْأُرْدُنِّ ، وَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا كَانَ لَهُ فِيكُمْ ذَبْحٌ ، ثُمَّ بُعِثْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ ، ثُمَّ جُعِلَتْ لَكُمْ نَارٌ تُحْرَقُونَ فِيهَا . قَالَ : وَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَأَخَذَ حَفْنَةً مِنْ تُرَابٍ فِي يَدِهِ ، ثُمَّ قَالَ أَنَا أَقُولُ ذَلِكَ ، أَنْتَ أَحَدُهُمْ . وَأَخَذَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى أَبْصَارِهِمْ عَنْهُ ، فَلَا يَرَوْنَهُ ، فَجَعَلَ يَنْثُرُ ذَلِكَ التُّرَابَ عَلَى رُءُوسِهِمْ وَهُوَ يَتْلُو هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ مِنْ يس: "يسٓ(١) وَٱلْقُرْءَانِ ٱلْحَكِيمِ (٢) إِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ (٣) عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ (٤)" إلَى قَوْلِهِ : "فَأَغْشَيْنَـٰهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ" حَتَّى فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ وَلَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ رَجُلٌ إلَّا وَقَدْ وَضَعَ عَلَى رَأْسِهِ تُرَابًا ، ثُمَّ انْصَرَفَ إلَى حَيْثُ أَرَادَ أَنْ يَذْهَبَ. …
Muhammad ibn Ishoq aytdi: Menga Yazid ibn Ziyod soʻzlab berdi, u Muhammad ibn Kaʼb al-Quraziydan (rivoyat qilib) aytdi: Ular u zotga (qarshi) toʻplanganlarida — ularning orasida Abu Jahl ibn Hishom ham bor edi — u eshik oldida turib: «Albatta Muhammad, agar sizlar uning ishida unga ergashsangiz, arab va ajamning podshohlari boʻlasiz, soʻng oʻlimingizdan keyin qayta tirilasiz va sizlarga Urdun bogʻlaridek bogʻlar beriladi; agar (bunday) qilmasangiz, uning (qoʻlida) sizlarda boʻgʻizlash boʻladi, soʻng oʻlimingizdan keyin qayta tirilasiz, keyin sizlarga bir oʻt (tayyorlanib), unda kuydirilasiz, deb daʼvo qilyapti», dedi. (Roviy) aytdi: Shunda Rasululloh ﷺ ularning oldiga chiqdilar va qoʻllariga bir hovuch tuproq olib: «Men shuni aytaman; sen esa ularning birisan», dedilar. Alloh taolo ularning koʻzlarini u zotdan (toʻsib) oldi, ular u zotni koʻrmas edilar. U zot esa oʻsha tuproqni ularning boshlariga sochib, Yosin (surasi)dan mana bu oyatlarni tilovat qilar edilar: {Yaa, Siyn. Hikmatli Qurʼonga qasam. Albatta, sen (Alloh) yuborgan paygʻambarlardansan. Toʻgʻri yoʻl ustidasan} — toki: {Bas, Biz ularni pardaladik, endi ular koʻrmaydilar} degan (oyat)gacha. Rasululloh ﷺ bu oyatlardan forigʻ boʻlganlarida, ularning orasida boshiga tuproq qoʻyilmagan biror kishi qolmagan edi. Soʻng u zot borishni istagan tomonlariga ketdilar.Муҳаммад ибн Ишоқ айтди: Менга Язид ибн Зиёд сўзлаб берди, у Муҳаммад ибн Каъб ал-Қуразийдан (ривоят қилиб) айтди: Улар у зотга (қарши) тўпланганларида — уларнинг орасида Абу Жаҳл ибн Ҳишом ҳам бор эди — у эшик олдида туриб: «Албатта Муҳаммад, агар сизлар унинг ишида унга эргашсангиз, араб ва ажамнинг подшоҳлари бўласиз, сўнг ўлимингиздан кейин қайта тириласиз ва сизларга Урдун боғларидек боғлар берилади; агар (бундай) қилмасангиз, унинг (қўлида) сизларда бўғизлаш бўлади, сўнг ўлимингиздан кейин қайта тириласиз, кейин сизларга бир ўт (тайёрланиб), унда куйдириласиз, деб даъво қиляпти», деди. (Ровий) айтди: Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига чиқдилар ва қўлларига бир ҳовуч тупроқ олиб: «Мен шуни айтаман; сен эса уларнинг бирисан», дедилар. Аллоҳ таоло уларнинг кўзларини у зотдан (тўсиб) олди, улар у зотни кўрмас эдилар. У зот эса ўша тупроқни уларнинг бошларига сочиб, Ёсин (сураси)дан мана бу оятларни тиловат қилар эдилар: {Яа, Сийн. Ҳикматли Қуръонга қасам. Албатта, сен (Аллоҳ) юборган пайғамбарлардансан. Тўғри йўл устидасан} — токи: {Бас, Биз уларни пардаладик, энди улар кўрмайдилар} деган (оят)гача. Расулуллоҳ ﷺ бу оятлардан фориғ бўлганларида, уларнинг орасида бошига тупроқ қўйилмаган бирор киши қолмаган эди. Сўнг у зот боришни истаган томонларига кетдилар.