حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ أَبُو بَكْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنِ الثَّوْرِيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَرَظَةَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ ابْتَعْنَا كَبْشًا نُضَحِّي بِهِ فَأَصَابَ الذِّئْبُ مِنْ أَلْيَتِهِ أَوْ أُذُنِهِ فَسَأَلْنَا النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَأَمَرَنَا أَنْ نُضَحِّيَ بِهِ .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz qurbonlik qilish uchun bir qoʻchqor sotib oldik. Boʻri uning dumbasi yoki qulogʻini yulib oldi. Shunda biz Nabiy ﷺdan soʻradik, u zot uni qurbonlik qilishimizni buyurdilar».Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз қурбонлик қилиш учун бир қўчқор сотиб олдик. Бўри унинг думбаси ёки қулоғини юлиб олди. Шунда биз Набий ﷺдан сўрадик, у зот уни қурбонлик қилишимизни буюрдилар».