حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَقَدْ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَمَا فِي بَيْتِي مِنْ شَىْءٍ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ فِي رَفٍّ لِي فَأَكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ فَكِلْتُهُ فَفَنِيَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ vafot etganlarida, uyimda jigar egasi (tirik jon) yeydigan hech narsa yoʻq edi, faqat javonimda bir oz arpa bor edi. Men undan uzoq vaqt yedim, soʻng uni oʻlchadim va tez orada u tugadi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺ вафот этганларида, уйимда жигар эгаси (тирик жон) ейдиган ҳеч нарса йўқ эди, фақат жавонимда бир оз арпа бор эди. Мен ундан узоқ вақт едим, сўнг уни ўлчадим ва тез орада у тугади», деди.