Udaysa bint Uhbon (rahimahalloh)dan rivoyat qilinadi: Ali ibn Abu Tolib bu yerga, Basraga kelganida, otamning oldiga kirdi va: «Ey Abu Muslim, mana bu qavmga qarshi menga yordam bermaysanmi?» dedi. Otam: «Albatta», dedi. Soʻng u bir chorisini chaqirib: «Ey choʻri, qilichimni olib chiqqin», dedi. U qilichni olib chiqdi. Otam undan bir qarich chiqargan edi, u yogʻoch ekan. Soʻng u: «Doʻstim va sening amakivachchang ﷺ menga, musulmonlar orasida fitna boʻlsa, yogʻochdan qilich tutishni tayinlaganlar. Agar xohlasang, sen bilan chiqaman», dedi. Ali: «Menga sen ham, sening qiliching ham kerak emas», dedi.Удайса бинт Уҳбон (раҳимаҳаллоҳ)дан ривоят қилинади: Али ибн Абу Толиб бу ерга, Басрага келганида, отамнинг олдига кирди ва: «Эй Абу Муслим, мана бу қавмга қарши менга ёрдам бермайсанми?» деди. Отам: «Албатта», деди. Сўнг у бир чорисини чақириб: «Эй чўри, қиличимни олиб чиққин», деди. У қилични олиб чиқди. Отам ундан бир қарич чиқарган эди, у ёғоч экан. Сўнг у: «Дўстим ва сенинг амакиваччанг ﷺ менга, мусулмонлар орасида фитна бўлса, ёғочдан қилич тутишни тайинлаганлар. Агар хоҳласанг, сен билан чиқаман», деди. Али: «Менга сен ҳам, сенинг қиличинг ҳам керак эмас», деди.