حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، مِنْ كِتَابِهِ فِي بَيْتِهِ قَالَ سَلَمَةُ بْنُ نُبَيْطٍ أَنْبَأَنَا عَنْ نُعَيْمِ بْنِ أَبِي هِنْدٍ عَنْ نُبَيْطِ بْنِ شَرِيطٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عُبَيْدٍ قَالَ أُغْمِيَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فِي مَرَضِهِ ثُمَّ أَفَاقَ فَقَالَ " أَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " مُرُوا بِلاَلاً فَلْيُؤَذِّنْ وَمُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ - أَوْ لِلنَّاسِ - " . ثُمَّ أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ فَقَالَ " أَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " مُرُوا بِلاَلاً فَلْيُؤَذِّنْ وَمُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ " . ثُمَّ أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ فَقَالَ " أَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " مُرُوا بِلاَلاً فَلْيُؤَذِّنْ وَمُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ " . فَقَالَتْ عَائِشَةُ إِنَّ أَبِي رَجُلٌ أَسِيفٌ فَإِذَا قَامَ ذَلِكَ الْمُقَامَ يَبْكِي لاَ يَسْتَطِيعُ فَلَوْ أَمَرْتَ غَيْرَهُ . ثُمَّ أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ فَقَالَ " مُرُوا بِلاَلاً فَلْيُؤَذِّنْ وَمُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَإِنَّكُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ أَوْ صَوَاحِبَاتُ يُوسُفَ " . قَالَ فَأُمِرَ بِلاَلٌ فَأَذَّنَ وَأُمِرَ أَبُو بَكْرٍ فَصَلَّى بِالنَّاسِ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَجَدَ خِفَّةً فَقَالَ " انْظُرُوا لِي مَنْ أَتَّكِئُ عَلَيْهِ " . فَجَاءَتْ بَرِيرَةُ وَرَجُلٌ آخَرُ فَاتَّكَأَ عَلَيْهِمَا فَلَمَّا رَآهُ أَبُو بَكْرٍ ذَهَبَ لِيَنْكُصَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنِ اثْبُتْ مَكَانَكَ ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ حَتَّى جَلَسَ إِلَى جَنْبِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى قَضَى أَبُو بَكْرٍ صَلاَتَهُ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قُبِضَ . قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لَمْ يُحَدِّثْ بِهِ غَيْرُ نَصْرِ بْنِ عَلِيٍّ .
Solim ibn Ubayd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kasalliklarida hushlaridan ketdilar, soʻng oʻzlariga kelib: «Namoz vaqti boʻldimi?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Bilolga ayting, azon aytsin, Abu Bakrga ayting, odamlarga imom boʻlib namoz oʻqisin», dedilar. Soʻng yana hushlaridan ketdilar. Keyin oʻzlariga kelib: «Namoz vaqti boʻldimi?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Bilolga ayting, azon aytsin, Abu Bakrga ayting, odamlarga imom boʻlib namoz oʻqisin», dedilar. Soʻng yana hushlaridan ketdilar. Keyin oʻzlariga kelib: «Namoz vaqti boʻldimi?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Bilolga ayting, azon aytsin, Abu Bakrga ayting, odamlarga imom boʻlib namoz oʻqisin», dedilar. Shunda Oisha: «Otam yumshoq koʻngil kishi, oʻsha oʻringa tursa, yigʻlab yuboradi va namoz oʻqiy olmaydi. Boshqasiga buyursangiz edi», dedi. Soʻng u zot yana hushlaridan ketdilar. Keyin oʻzlariga kelib: «Bilolga ayting, azon aytsin, Abu Bakrga ayting, odamlarga imom boʻlib namoz oʻqisin. Chunki sizlar Yusufning atrofidagi ayollarsizlar», dedilar. Roviy aytadi: Shunda Bilolga buyurildi, u azon aytdi, Abu Bakrga buyurildi, u odamlarga imom boʻlib namoz oʻqidi. Soʻng Rasululloh ﷺ bir yengillik sezib: «Suyanadigan birovni menga qarab qoʻyinglar», dedilar. Shunda Barira va boshqa bir kishi keldi, u zot ularga suyandilar. Abu Bakr u zotni koʻrgach, orqaga chekinmoqchi boʻldi. U zot unga: «Oʻrningda tur», deb ishora qildilar. Soʻng Rasululloh ﷺ kelib, Abu Bakrning yoniga oʻtirdilar, toki Abu Bakr namozini tugatgunicha. Soʻng Rasululloh ﷺ vafot etdilar.Солим ибн Убайд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ касалликларида ҳушларидан кетдилар, сўнг ўзларига келиб: «Намоз вақти бўлдими?» дедилар. Улар: «Ҳа», дедилар. У зот: «Билолга айтинг, азон айтсин, Абу Бакрга айтинг, одамларга имом бўлиб намоз ўқисин», дедилар. Сўнг яна ҳушларидан кетдилар. Кейин ўзларига келиб: «Намоз вақти бўлдими?» дедилар. Улар: «Ҳа», дедилар. У зот: «Билолга айтинг, азон айтсин, Абу Бакрга айтинг, одамларга имом бўлиб намоз ўқисин», дедилар. Сўнг яна ҳушларидан кетдилар. Кейин ўзларига келиб: «Намоз вақти бўлдими?» дедилар. Улар: «Ҳа», дедилар. У зот: «Билолга айтинг, азон айтсин, Абу Бакрга айтинг, одамларга имом бўлиб намоз ўқисин», дедилар. Шунда Оиша: «Отам юмшоқ кўнгил киши, ўша ўринга турса, йиғлаб юборади ва намоз ўқий олмайди. Бошқасига буюрсангиз эди», деди. Сўнг у зот яна ҳушларидан кетдилар. Кейин ўзларига келиб: «Билолга айтинг, азон айтсин, Абу Бакрга айтинг, одамларга имом бўлиб намоз ўқисин. Чунки сизлар Юсуфнинг атрофидаги аёлларсизлар», дедилар. Ровий айтади: Шунда Билолга буюрилди, у азон айтди, Абу Бакрга буюрилди, у одамларга имом бўлиб намоз ўқиди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ бир енгиллик сезиб: «Суянадиган бировни менга қараб қўйинглар», дедилар. Шунда Барира ва бошқа бир киши келди, у зот уларга суяндилар. Абу Бакр у зотни кўргач, орқага чекинмоқчи бўлди. У зот унга: «Ўрнингда тур», деб ишора қилдилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ келиб, Абу Бакрнинг ёнига ўтирдилар, токи Абу Бакр намозини тугатгунича. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ вафот этдилар.