حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ الْمِصْرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنِ ابْنِ لَهِيعَةَ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ أَسْلَمَ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَلَحِقَهُ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ لَهُ قَوْلُ اللَّهِ {وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ} قَالَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ مَنْ كَنَزَهَا فَلَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهَا فَوَيْلٌ لَهُ إِنَّمَا كَانَ هَذَا قَبْلَ أَنْ تُنْزَلَ الزَّكَاةُ فَلَمَّا أُنْزِلَتْ جَعَلَهَا اللَّهُ طَهُورًا لِلأَمْوَالِ . ثُمَّ الْتَفَتَ فَقَالَ مَا أُبَالِي لَوْ كَانَ لِي أُحُدٌ ذَهَبًا أَعْلَمُ عَدَدَهُ وَأُزَكِّيهِ وَأَعْمَلُ فِيهِ بِطَاعَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir aʼrobiy unga yetib olib: {Oltin va kumushni xazina qilib yigʻib, uni Alloh yoʻlida sarflamaydiganlar} (Tavba 34) oyatini oʻqidi. Ibn Umar unga: «Kim uni xazina qilib, zakotini bermasa, unga voy boʻlsin. Bu zakot nozil boʻlishidan oldin edi. Zakot nozil boʻlgach, Alloh uni mollar uchun poklovchi qildi», dedi. Soʻng oʻgirilib: «Agar menda Uhud togʻicha oltin boʻlib, uning sonini bilib, zakotini bersam va uni Alloh azza va jallaga itoat qilib ishlatsam, buning menga hech zarari yoʻq», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир аъробий унга етиб олиб: {Олтин ва кумушни хазина қилиб йиғиб, уни Аллоҳ йўлида сарфламайдиганлар} (Тавба 34) оятини ўқиди. Ибн Умар унга: «Ким уни хазина қилиб, закотини бермаса, унга вой бўлсин. Бу закот нозил бўлишидан олдин эди. Закот нозил бўлгач, Аллоҳ уни моллар учун покловчи қилди», деди. Сўнг ўгирилиб: «Агар менда Уҳуд тоғича олтин бўлиб, унинг сонини билиб, закотини берсам ва уни Аллоҳ азза ва жаллага итоат қилиб ишлатсам, бунинг менга ҳеч зарари йўқ», деди.