ثنا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاءِ ، ثنا سُفْيَانُ ، ثنا سُلَيْمَانُ الأَحْوَلُ ، عَنْ طَاوُسٍ ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ، قَالَ : كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَتَهَجَّدُ ، قَالَ : " اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ نُورُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ مَلِكُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ ، لَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ الْحَقُّ ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ ، وَوَعِيدُكَ حَقٌّ ، وَعَذَابُ الْقَبْرِ حَقٌّ ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ ، وَالنَّارُ حَقٌّ ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ ، وَالْقُبُورُ حَقٌّ ، وَمُحَمَّدٌ حَقٌّ ، اللَّهُمَّ بِكَ آمَنْتُ ، وَلَكَ أَسْلَمْتُ ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ ، وَبِكَ خَاصَمْتُ ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ ، وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ ، أَنْتَ الْمُقَدَّمُ ، وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ ، لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ ، وَلا إِلَهَ غَيْرُكَ " وَزَادَ عَبْدُ الْكَرِيمِ : " لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ ، وَلا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytadi: Nabiy ﷺ kechasi tahajjudga turganlarida shunday der edilar: «Allohumma lakal-hamdu, anta nurus-samavati val-arzi va man fiyhinna; va lakal-hamdu, anta qoyyimus-samavati val-arzi va man fiyhinna; va lakal-hamdu, anta malikus-samavati val-arzi va man fiyhinna; lakal-hamdu, antal-haqqu, va liqouka haqqun, va vaʼiyduka haqqun, va azabul-qabri haqqun, val-jannatu haqqun, van-naru haqqun, vas-saʼatu haqqun, val-quburu haqqun, va Muhammadun haqqun. Allohumma bika amantu, va laka aslamtu, va alayka tavakkaltu, va ilayka anabtu, va bika xosomtu, va ilayka hakamtu, fagʻfir liy ma qoddamtu va ma axxortu, va ma asrortu va ma aʼlantu; antal-muqoddimu va antal-muaxxiru, la ilaha illa anta, va la ilaha gʻayruka» (Allohim, hamd Sengadir: Sen osmonlar va yer hamda ulardagilarning nurisan. Hamd Sengadir: Sen osmonlar va yer hamda ulardagilarni tutib turuvchisan. Hamd Sengadir: Sen osmonlar va yer hamda ulardagilarning Egasisan. Hamd Sengadir: Sen Haqsan, Senga yoʻliqish haq, vaʼiyding haq, qabr azobi haq, jannat haq, doʻzax haq, (Qiyomat) soati haq, qabrlar haq, Muhammad ﷺ haqdir. Allohim, Senga iymon keltirdim, Senga taslim boʻldim, Senga tavakkal qildim, Senga qaytdim, Sening (yordaming) bilan kurashdim, Senga hukm soʻrab keldim. Bas, ilgari qilgan va keyin qiladigan, yashirin va oshkor (qilgan) gunohlarimni kechir. Sen oldinga oʻtkazuvchi, Sen keyinga qoldiruvchisan; Sendan oʻzga iloh yoʻq, Sendan boshqa iloh yoʻq). Abdulkarim esa: «la ilaha illa anta, va la quvvata illa billah», deb (ziyoda) qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтади: Набий ﷺ кечаси таҳажжудга турганларида шундай дер эдилар: «Аллоҳумма лакал-ҳамду, анта нурус-самавати вал-арзи ва ман фийҳинна; ва лакал-ҳамду, анта қоййимус-самавати вал-арзи ва ман фийҳинна; ва лакал-ҳамду, анта маликус-самавати вал-арзи ва ман фийҳинна; лакал-ҳамду, антал-ҳаққу, ва лиқоука ҳаққун, ва ваъийдука ҳаққун, ва азабул-қабри ҳаққун, вал-жаннату ҳаққун, ван-нару ҳаққун, вас-саъату ҳаққун, вал-қубуру ҳаққун, ва Муҳаммадун ҳаққун. Аллоҳумма бика аманту, ва лака асламту, ва алайка таваккалту, ва илайка анабту, ва бика хосомту, ва илайка ҳакамту, фағфир лий ма қоддамту ва ма аххорту, ва ма асрорту ва ма аъланту; антал-муқоддиму ва антал-муаххиру, ла илаҳа илла анта, ва ла илаҳа ғайрука» (Аллоҳим, ҳамд Сенгадир: Сен осмонлар ва ер ҳамда улардагиларнинг нурисан. Ҳамд Сенгадир: Сен осмонлар ва ер ҳамда улардагиларни тутиб турувчисан. Ҳамд Сенгадир: Сен осмонлар ва ер ҳамда улардагиларнинг Эгасисан. Ҳамд Сенгадир: Сен Ҳақсан, Сенга йўлиқиш ҳақ, ваъийдинг ҳақ, қабр азоби ҳақ, жаннат ҳақ, дўзах ҳақ, (Қиёмат) соати ҳақ, қабрлар ҳақ, Муҳаммад ﷺ ҳақдир. Аллоҳим, Сенга иймон келтирдим, Сенга таслим бўлдим, Сенга таваккал қилдим, Сенга қайтдим, Сенинг (ёрдаминг) билан курашдим, Сенга ҳукм сўраб келдим. Бас, илгари қилган ва кейин қиладиган, яширин ва ошкор (қилган) гуноҳларимни кечир. Сен олдинга ўтказувчи, Сен кейинга қолдирувчисан; Сендан ўзга илоҳ йўқ, Сендан бошқа илоҳ йўқ). Абдулкарим эса: «ла илаҳа илла анта, ва ла қуввата илла биллаҳ», деб (зиёда) қилди.