فَحَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى ، نَا جَرِيرٌ ، عَنِ الأَعْمَشِ ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ ، عَنْ عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ ، قَالَ : " مَنْ حَدَّثَ نَفْسَهُ بِسَاعَةٍ مِنَ اللَّيْلِ يُصَلِّيهَا فَغَلَبَتْهُ عَيْنُهُ فَنَامَ ، كَانَ نَوْمُهُ صَدَقَةً عَلَيْهِ ، وَكُتِبَ لَهُ مِثْلُ مَا أَرَادَ أَنْ يُصَلِّيَ " . وَهَذَا التَّخْلِيطُ مِنْ عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ ، قَالَ مَرَّةً : عَنْ زِرٍّ ، وَقَالَ مَرَّةً : عَنْ سُوَيْدِ بْنِ غَفَلَةَ ، كَانَ يَشُكُّ فِي الْخَبَرِ ، أَهُوَ عَنْ زِرٍّ أَوْ عَنْ سُوَيْدٍ
Abu Dardo (roziyallohu anhu) shunday dedi: «Kim kechadan bir soatni namoz oʻqiyman deb koʻngliga tugsa-yu, koʻzlari unga gʻolib kelib uxlab qolsa, uyqusi unga sadaqa boʻladi va unga oʻqimoqchi boʻlgan namozining misli yozib qoʻyiladi». Bu chalkashlik Abda ibn Abu Lubobadandir: u bir marta Zirrdan, yana bir marta Suvayd ibn Gʻafaladan, deb aytdi; u bu xabarning Zirrdanmi yoki Suvayddanmi ekanida shubha qilar edi.Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) шундай деди: «Ким кечадан бир соатни намоз ўқийман деб кўнглига тугса-ю, кўзлари унга ғолиб келиб ухлаб қолса, уйқуси унга садақа бўлади ва унга ўқимоқчи бўлган намозининг мисли ёзиб қўйилади». Бу чалкашлик Абда ибн Абу Лубобадандир: у бир марта Зиррдан, яна бир марта Сувайд ибн Ғафаладан, деб айтди; у бу хабарнинг Зиррданми ёки Сувайдданми эканида шубҳа қилар эди.