حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ ، عَنْ عَطَاءٍ ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هِشَامٍ ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ ، عَنْ عَطَاءٍ ، قَالَ : سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يُحَدِّثُ ، قَالَ : أَخْبَرَنِي مَنْ أُصَدِّقُ ، قَالَ : فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يُرِيدُ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا ، أَنَّهَا قَالَتْ : كَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَامَ بِالنَّاسِ قِيَامًا شَدِيدًا ، يَقُومُ بِالنَّاسِ ، ثُمَّ يَرْكَعُ ، ثُمَّ يَقُومُ ، ثُمَّ يَرْكَعُ ، فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ ثَلاثُ رَكَعَاتٍ ، فَرَكَعَ الثَّالِثَةَ ثُمَّ سَجَدَ ، حَتَّى إِنَّ رِجَالا يَوْمَئِذٍ لَيُغْشَى عَلَيْهِمْ ، حَتَّى سِجَالِ الْمَاءِ لَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مِمَّا قَامَ بِهِمْ ، يَقُولُ إِذَا كَبَّرَ : " اللَّهُ أَكْبَرُ " ، فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ قَالَ : " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " ، فَلَمْ يَنْصَرِفْ حَتَّى تَجَلَّتِ الشَّمْسُ ، فَقَامَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ، وَقَالَ : " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لا يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلا لِحَيَاتِهِ ، وَلَكِنَّهُمَا آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ يُخَوِّفُكُمْ بِهِمَا ، فَإِذَا كَسَفَا فَافْزَعُوا إِلَى اللَّهِ حَتَّى يَنْجَلِيَا " وَفِي خَبَرِ عَبْدِ الْمَلِكِ ، عَنْ عَطَاءٍ ، عَنْ جَابِرٍ : " سِتُّ رَكَعَاتٍ فِي أَرْبَعِ سَجَدَاتٍ "
Ato aytdi: Men Ubayd ibn Umayrning hadis aytayotganini eshitdim. U: «Menga oʻzim ishonadigan kishi xabar berdi», dedi. (Ato) aytdi: Men uning Oishani (roziyallohu anho) nazarda tutayotganini oʻyladim. (Oisha) shunday degan: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi. Shunda u zot odamlarga juda uzoq qiyomda turib namoz oʻqidilar. U zot odamlar bilan qiyomda turar, soʻng rukuʼ qilar, soʻng turar, soʻng rukuʼ qilar edilar. Har bir rakatda uch martadan rukuʼ qilib, ikki rakat oʻqidilar. Uchinchi marta rukuʼ qilganlaridan soʻng sajda qildilar. Hatto oʻsha kuni baʼzi kishilar hushidan ketib, u zot ular bilan uzoq turganlari sababli ularning ustidan chelaklab suv quyilar edi. U zot takbir aytganlarida: «Allohu akbar», boshlarini koʻtarganlarida: «Samiʼallohu liman hamidah», der edilar. Quyosh ochilmagunicha namozdan chiqmadilar. Soʻng turib, Allohga hamd va sano aytdilar-da: «Albatta, quyosh va oy birovning oʻlimi uchun ham, hayoti uchun ham tutilmaydi. Lekin ular Allohning oyatlaridan ikkitasidir, U ular vositasida sizlarni qoʻrqitadi. Bas, ular tutilsa, ular ochilguncha Allohga shoshilinglar», dedilar. Abdulmalikning Atodan, uning Jobirdan (rivoyat qilgan) xabarida esa: «Toʻrt sajda ichida olti rukuʼ», (deyilgan).Ато айтди: Мен Убайд ибн Умайрнинг ҳадис айтаётганини эшитдим. У: «Менга ўзим ишонадиган киши хабар берди», деди. (Ато) айтди: Мен унинг Оишани (розияллоҳу анҳо) назарда тутаётганини ўйладим. (Оиша) шундай деган: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди. Шунда у зот одамларга жуда узоқ қиёмда туриб намоз ўқидилар. У зот одамлар билан қиёмда турар, сўнг рукуъ қилар, сўнг турар, сўнг рукуъ қилар эдилар. Ҳар бир ракатда уч мартадан рукуъ қилиб, икки ракат ўқидилар. Учинчи марта рукуъ қилганларидан сўнг сажда қилдилар. Ҳатто ўша куни баъзи кишилар ҳушидан кетиб, у зот улар билан узоқ турганлари сабабли уларнинг устидан челаклаб сув қуйилар эди. У зот такбир айтганларида: «Аллоҳу акбар», бошларини кўтарганларида: «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ», дер эдилар. Қуёш очилмагунича намоздан чиқмадилар. Сўнг туриб, Аллоҳга ҳамд ва сано айтдилар-да: «Албатта, қуёш ва ой бировнинг ўлими учун ҳам, ҳаёти учун ҳам тутилмайди. Лекин улар Аллоҳнинг оятларидан иккитасидир, У улар воситасида сизларни қўрқитади. Бас, улар тутилса, улар очилгунча Аллоҳга шошилинглар», дедилар. Абдулмаликнинг Атодан, унинг Жобирдан (ривоят қилган) хабарида эса: «Тўрт сажда ичида олти рукуъ», (дейилган).