نا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاءِ الْعَطَّارُ ، نا سُفْيَانُ ، قَالَ : سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ ، يَقُولُ : أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ ، أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ ، تَقُولُ : " إِنَّ الصَّلاةَ أَوَّلُ مَا افْتُرِضَتْ رَكْعَتَانِ ، فَأُقِرَّتْ صَلاةُ السَّفَرِ ، وَأُتِمَّتْ صَلاةُ الْحَضَرِ " ، فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ : فَمَا لَهَا كَانَتْ تُتِمُّ ؟ فَقَالَ : إِنَّهَا تَأَوَّلَتْ مَا تَأَوَّلَ عُثْمَانُ . نا بِهِ سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، بِمِثْلِهِ غَيْرُ ، أَنَّهُ قَالَ فِي كُلِّهَا : عَنْ
Urva ibn Zubayr Oishaning (roziyallohu anho) shunday deganini eshitdi: «Namoz dastlab farz qilinganda ikki rakaat edi. Soʻng safar namozi oʻz holicha qoldirildi, muqimlik namozi esa toʻldirildi». Men Urvaga: «Nega u toʻliq oʻqir edi?» dedim. U: «U Usmon taʼvil qilgan narsani taʼvil qildi», dedi.Урва ибн Зубайр Оишанинг (розияллоҳу анҳо) шундай деганини эшитди: «Намоз дастлаб фарз қилинганда икки ракаат эди. Сўнг сафар намози ўз ҳолича қолдирилди, муқимлик намози эса тўлдирилди». Мен Урвага: «Нега у тўлиқ ўқир эди?» дедим. У: «У Усмон таъвил қилган нарсани таъвил қилди», деди.