نا أَبُو عَمَّارٍ الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ ، نا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعِيدٍ وَهُوَ ابْنُ أَبِي هِنْدَ ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ زَيْدٍ ، عَنْ عِكْرِمَةَ ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ، قَالَ : " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَلْتَفِتُ فِي صَلاتِهِ يَمِينًا وَشِمَالا ، وَلا يَلْوِي عُنُقَهُ خَلْفَ ظَهْرِهِ " . قَالَ أَبُو بَكْرٍ : قَوْلُهُ يَلْتَفِتُ فِي صَلاتِهِ : يَعْنِي يَلْحَظُ بِعَيْنِهِ يَمِينًا وَشِمَالا
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ namozlarida oʻngga va chapga oʻgirilar, ammo boʻyinlarini orqalariga burmas edilar. Abu Bakr aytdi: Uning namozlarida oʻgirilar edilar, degani — yaʼni koʻzlari bilan oʻngga va chapga qarar edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ намозларида ўнгга ва чапга ўгирилар, аммо бўйинларини орқаларига бурмас эдилар. Абу Бакр айтди: Унинг намозларида ўгирилар эдилар, дегани — яъни кўзлари билан ўнгга ва чапга қарар эдилар.