Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ masjidning qiblasida balgʻam koʻrdilar va uni oʻzlaridagi bir tayoqcha bilan qirib tozaladilar, soʻng qavmga yuzlandilar — ular u zotning yuzlarida gʻazabni bilib turardilar — va: «Bu balgʻam qaysi biringizniki?» dedilar. Ular sukut qilishdi. Soʻng u zot: «Biringiz namoz oʻqishga turganida, unga bir kishi roʻpara boʻlib, yuziga balgʻam tashlashini yoqtiradimi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla namozingizda oldingizdadir. Bas, oldingizga hech qanday azoni yoʻnaltirmanglar, balki biringizning chap tomoniga yoki oyogʻi ostiga (tupursin)», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ масжиднинг қибласида балғам кўрдилар ва уни ўзларидаги бир таёқча билан қириб тозаладилар, сўнг қавмга юзландилар — улар у зотнинг юзларида ғазабни билиб турардилар — ва: «Бу балғам қайси бирингизники?» дедилар. Улар сукут қилишди. Сўнг у зот: «Бирингиз намоз ўқишга турганида, унга бир киши рўпара бўлиб, юзига балғам ташлашини ёқтирадими?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла намозингизда олдингиздадир. Бас, олдингизга ҳеч қандай азони йўналтирманглар, балки бирингизнинг чап томонига ёки оёғи остига (тупурсин)», дедилар.