نَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ ، أَنَّ مَالِكًا حَدَّثَهُ ، وَثنا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ إِدْرِيسَ الشَّافِعِيُّ ، عَنْ مَالِكٍ ، وَثنا الرَّبِيعُ ، قَالَ : قَالَ الشَّافِعِيُّ ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلاةِ الْخَوْفِ ، قَالَ : " يَقُومُ الإِمَامُ وَطَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ فَيُصَلِّي بِهِمْ رَكْعَةً ، وَتَكُونُ طَائِفَةٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْعَدُوِّ لَمْ يُصَلُّوا ، فَإِذَا صَلَّى الَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً اسْتَأْخَرُوا مَكَانَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا ، وَلا يُسَلِّمُونَ وَيَتَقَدَّمُ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً ، ثُمَّ يَنْصَرِفُ الإِمَامُ ، وَقَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ ، فَيَقُومُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ فَيُصَلُّونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً ، فَإِنْ كَانَ خَوْفًا أَشَدَّ مِنْ ذَلِكَ صَلَّوْا رِجَالا قِيَامًا عَلَى أَقْدَامِهِمْ ، وَرُكْبَانًا مُسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةَ ، أَوْ غَيْرَ مُسْتَقْبِلِيهَا " . قَالَ نَافِعٌ : لا أَرَى ابْنَ عُمَرَ ذَكَرَهُ إِلا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ . نَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى ، نَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى الطَّبَّاعُ ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ بِهَذَا الإِسْنَادِ سَوَاءً ، وَقَالَ : قَالَ نَافِعٌ : إِنَّ ابْنَ عُمَرَ رَوَى ذَلِكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Nofiʼdan rivoyat qilinadiki, Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan xavf namozi haqida soʻralganida, u shunday der edi: «Imom va odamlardan bir toifa turadi, imom ularga bir rakaat oʻqitadi; bir toifa esa imom bilan dushman orasida, hali namoz oʻqimagan holda boʻladi. Imom bilan boʻlganlar bir rakaat oʻqishgach, namoz oʻqimaganlarning oʻrniga chekinadilar va salom bermaydilar; namoz oʻqimaganlar oldinga oʻtib, imom bilan bir rakaat oʻqiydilar; soʻng imom — ikki rakaat oʻqigan holda — namozdan chiqadi. Soʻng ikki toifaning har biri turib, oʻzi uchun bir rakaat oʻqiydi. Agar xavf bundan ham qattiqroq boʻlsa, ular piyoda, oyoqlari ustida tik turgan holda yoki ulovda — qiblaga yuzlangan yoki yuzlanmagan holda — oʻqiydilar». Nofiʼ dedi: «Men Ibn Umarni buni faqat Rasululloh ﷺdan zikr qilgan deb bilaman». Ishoq ibn Iso at-Tabboʼ ham Molikdan xuddi shu isnod bilan (rivoyat qildi) va: Nofiʼ: «Ibn Umar buni Rasululloh ﷺdan rivoyat qilgan», dedi, dedi.Нофиъдан ривоят қилинадики, Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан хавф намози ҳақида сўралганида, у шундай дер эди: «Имом ва одамлардан бир тоифа туради, имом уларга бир ракаат ўқитади; бир тоифа эса имом билан душман орасида, ҳали намоз ўқимаган ҳолда бўлади. Имом билан бўлганлар бир ракаат ўқишгач, намоз ўқимаганларнинг ўрнига чекинадилар ва салом бермайдилар; намоз ўқимаганлар олдинга ўтиб, имом билан бир ракаат ўқийдилар; сўнг имом — икки ракаат ўқиган ҳолда — намоздан чиқади. Сўнг икки тоифанинг ҳар бири туриб, ўзи учун бир ракаат ўқийди. Агар хавф бундан ҳам қаттиқроқ бўлса, улар пиёда, оёқлари устида тик турган ҳолда ёки уловда — қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда — ўқийдилар». Нофиъ деди: «Мен Ибн Умарни буни фақат Расулуллоҳ ﷺдан зикр қилган деб биламан». Ишоқ ибн Исо ат-Таббў ҳам Моликдан худди шу иснод билан (ривоят қилди) ва: Нофиъ: «Ибн Умар буни Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилган», деди, деди.