ناهُ نَصْرُ بْنُ مَرْزُوقٍ ، ثنا أَسَدٌ ، ثنا شَيْبَانُ أَبُو مُعَاوِيَةَ ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ أَبِي النَّجُودِ ، عَنْ أَبِي رَزِينٍ ، عَنِ ابْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ ، ناهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ تَسْنِيمٍ ، نَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ بَكْرٍ ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ ، عَنْ عَاصِمٍ ، عَنْ أَبِي رَزِينٍ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ ، قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، إِنِّي شَيْخٌ ضَرِيرُ الْبَصَرِ شَاسِعُ الدَّارِ ، وَلِي قَائِدٌ فَلا يُلازِمُنِي فَهَلْ لِي مِنْ رُخْصَةٍ ؟ قَالَ : " تَسْمَعُ النِّدَاءَ ؟ " قَالَ : نَعَمْ ، قَالَ : " مَا أَجِدُ لَكَ مِنْ رُخْصَةٍ "
Abdulloh ibn Ummu Maktum (roziyallohu anhu) aytadi: Men: «Ey Rasululloh, men koʻzi ojiz keksa kishiman, uyim uzoq, menda yetaklovchi bor, lekin u menga doim hamroh boʻlmaydi; menga ruxsat bormi?» dedim. U zot: «Sen nidoni (azonni) eshitasanmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Men senga ruxsat topmayman», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умму Мактум (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен: «Эй Расулуллоҳ, мен кўзи ожиз кекса кишиман, уйим узоқ, менда етакловчи бор, лекин у менга доим ҳамроҳ бўлмайди; менга рухсат борми?» дедим. У зот: «Сен нидони (азонни) эшитасанми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Мен сенга рухсат топмайман», дедилар.