نَا سَلْمُ بْنُ جُنَادَةَ ، نَا وَكِيعٌ ، عَنِ الْمَسْعُودِيِّ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الأَقْمَرِ ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ، قَالَ : " لَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا يَتَخَلَّفُ عَنْهَا إِلا مُنَافِقٌ بَيِّنٌ نِفَاقُهُ ، وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ حَتَّى يُقَامَ فِي الصَّفِّ "
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytadi: Darhaqiqat, men shunday zamonni koʻrdimki, undan (jamoatdan) faqat nifoqi ochiq-oydin boʻlgan munofiqgina qolar edi. Yana shunday zamonni koʻrdimki, bir kishi ikki kishi orasida (suyalib) yetaklab keltirilar va safda turgʻizilar edi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтади: Дарҳақиқат, мен шундай замонни кўрдимки, ундан (жамоатдан) фақат нифоқи очиқ-ойдин бўлган мунофиқгина қолар эди. Яна шундай замонни кўрдимки, бир киши икки киши орасида (суялиб) етаклаб келтирилар ва сафда турғизилар эди.