نا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ ، ثنا مَسْلَمَةُ بْنُ صَالِحٍ وَفِي الْقَلْبِ مِنْهُ ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ سَرِيعٍ ، عَنْ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ ، قَالَ : " صَلَّيْتُ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ لَمْ يَحْنِ أَحَدُنَا ظَهْرَهُ ، حَتَّى نَرَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدِ اسْتَوَى سَاجِدًا "
Amr ibn Hurays (roziyallohu anhu) aytdi: «Men Rasululloh ﷺning orqalarida namoz oʻqidim. U zot rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida, biz Rasululloh ﷺ sajdaga toʻliq borganlarini koʻrmagunimizcha, birortamiz belini egmas edi».Амр ибн Ҳурайс (розияллоҳу анҳу) айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг орқаларида намоз ўқидим. У зот рукуъдан бошларини кўтарганларида, биз Расулуллоҳ ﷺ саждага тўлиқ борганларини кўрмагунимизча, бирортамиз белини эгмас эди».