Jobir (roziyallohu anhu) aytadilar: Rasululloh ﷺ Madinada otga mindilar, ot u zotni xurmo daraxtining tagiga yiqitdi va oyoqlari chiqib ketdi. Biz u zotning holidan xabar olgani kelib, u zotni Oishaning balandlikdagi xonasida oʻtirgan holda tasbeh aytayotgan holatda topdik. Biz u zotning orqalarida tik turdik, u zot bizga ishora qildilar, shunda biz oʻtirdik. Namozni tugatganlarida dedilar: «Qachon imom oʻtirib namoz oʻqisa, sizlar ham oʻtirib oʻqinglar; qachon imom tik turib namoz oʻqisa, sizlar ham tik turib oʻqinglar; forslar oʻzlarining ulugʻlariga qilganidek qilmanglar».Жобир (розияллоҳу анҳу) айтадилар: Расулуллоҳ ﷺ Мадинада отга миндилар, от у зотни хурмо дарахтининг тагига йиқитди ва оёқлари чиқиб кетди. Биз у зотнинг ҳолидан хабар олгани келиб, у зотни Оишанинг баландликдаги хонасида ўтирган ҳолда тасбеҳ айтаётган ҳолатда топдик. Биз у зотнинг орқаларида тик турдик, у зот бизга ишора қилдилар, шунда биз ўтирдик. Намозни тугатганларида дедилар: «Қачон имом ўтириб намоз ўқиса, сизлар ҳам ўтириб ўқинглар; қачон имом тик туриб намоз ўқиса, сизлар ҳам тик туриб ўқинглар; форслар ўзларининг улуғларига қилганидек қилманглар».