ثنا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ ، ثنا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ ، حَدَّثَنِي أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ ، عَنْ أَبِيهِ ، وَعَنْ أُمِّهِ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ يُحَدِّثَ ، انِهِ ذَلِكَ جَمِيعًا عَنْهَا ، قَالَتْ : لَمَّا كَانَتْ لَيْلَتِي الَّتِي يَصِيرُ إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهَا مَسَاءَ يَوْمِ النَّحْرِ ، فَصَارَ إِلَيَّ ، قَالَتْ : فَدَخَلَ عَلَيَّ وَهْبٌ وَمَعَهُ رِجَالٌ مِنْ آلِي أَبِي أُمَيَّةَ مُتَقَمِّصِينَ ، فَقَالَتْ : فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِوَهْبٍ : " هَلْ أَفَضْتَ بَعْدُ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ؟ " قَالَ : لا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ ، قَالَ : " فَانْزِعِ الْقَمِيصَ " , فَنَزَعَهُ مِنْ رَأْسِهِ ، قَالَ : وَنَزَعَ صَاحِبُهُ قَمِيصَهُ مِنْ رَأْسِهِ ، قَالُوا : وَلِمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : " هَذَا يَوْمٌ رُخِّصَ لَكُمْ إِذَا أَنْتُمْ رَمَيْتُمُ الْجَمْرَةَ أَنْ تَحِلُّوا مِنْ كُلِّ مَا حُرِمْتُمْ مِنْهُ ، إِلا مِنَ النِّسَاءِ ، فَإِذَا أَمْسَيْتُمْ قَبْلَ أَنْ تَطُوفُوا بِهَذَا الْبَيْتِ صِرْتُمْ حُرُمًا كَهَيْئَتِكُمْ قَبْلَ أَنْ تَرْمُوا الْجَمْرَةَ "
Ummu Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Rasululloh ﷺ huzurimga keladigan kechamiz Nahr kunining kechqurunida boʻldi, u zot huzurimga keldilar. U aytdi: Huzurimga Vahb va u bilan birga Abu Umayya xonadonidan boʻlgan kishilar — koʻylak kiygan holda — kirib kelishdi. U aytdi: Rasululloh ﷺ Vahbga: «Ey Abu Abdulloh, ifoza qildingmi?» dedilar. U: «Yoʻq, vallohi, ey Allohning Rasuli», dedi. U zot: «Unday boʻlsa, koʻylakni yechib tashla», dedilar. U uni boshidan yechib tashladi; hamrohi ham koʻylagini boshidan yechib tashladi. Ular: «Nega, ey Allohning Rasuli?» dedilar. U zot: «Bu shunday kunki, jamraga tosh otsangiz, ihromda harom qilingan har bir narsadan chiqishingizga sizlarga ruxsat berilgan — ayollardan boshqasidan. Agar bu Baytni tavof qilishingizdan oldin oqshomga kirsangiz, jamraga tosh otishingizdan oldingi holingizdek, yana ihromli boʻlib qolasizlar», dedilar.Умму Салама (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга келадиган кечамиз Наҳр кунининг кечқурунида бўлди, у зот ҳузуримга келдилар. У айтди: Ҳузуримга Ваҳб ва у билан бирга Абу Умайя хонадонидан бўлган кишилар — кўйлак кийган ҳолда — кириб келишди. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ Ваҳбга: «Эй Абу Абдуллоҳ, ифоза қилдингми?» дедилар. У: «Йўқ, валлоҳи, эй Аллоҳнинг Расули», деди. У зот: «Ундай бўлса, кўйлакни ечиб ташла», дедилар. У уни бошидан ечиб ташлади; ҳамроҳи ҳам кўйлагини бошидан ечиб ташлади. Улар: «Нега, эй Аллоҳнинг Расули?» дедилар. У зот: «Бу шундай кунки, жамрага тош отсангиз, иҳромда ҳаром қилинган ҳар бир нарсадан чиқишингизга сизларга рухсат берилган — аёллардан бошқасидан. Агар бу Байтни тавоф қилишингиздан олдин оқшомга кирсангиз, жамрага тош отишингиздан олдинги ҳолингиздек, яна иҳромли бўлиб қоласизлар», дедилар.