حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، دَخَلَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ مِنَ اللَّيْلَةِ الَّتِي طُعِنَ فِيهَا فَأَيْقَظَ عُمَرَ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ فَقَالَ عُمَرُ نَعَمْ وَلاَ حَظَّ فِي الإِسْلاَمِ لِمَنْ تَرَكَ الصَّلاَةَ . فَصَلَّى عُمَرُ وَجُرْحُهُ يَثْعَبُ دَمًا .
Al-Misvar ibn Maxrama (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga u zot (xanjar bilan) yaralangan kechada kirdi va Umarni bomdod namozi uchun uygʻotdi. Umar: «Ha (oʻqiyman). Namozni tark etgan kishiga Islomda nasiba yoʻq», dedi. Soʻng Umar yarasidan qon otilib turgan holda namoz oʻqidi.