حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ مِنْ بَنِي حَارِثَةَ كَانَ يَرْعَى لِقْحَةً لَهُ بِأُحُدٍ فَأَصَابَهَا الْمَوْتُ فَذَكَّاهَا بِشِظَاظٍ فَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " لَيْسَ بِهَا بَأْسٌ فَكُلُوهَا " .
Ato ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan, Banu Horisa (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi Uhudda oʻz sogʻin tuyasini boqib yurgan edi, unga oʻlim (holati) yetdi. Shunda u uni oʻtkir qoziq (shizoz) bilan soʻydi. Bu haqda Rasululloh ﷺdan soʻraldi, u zot: «Unda zarar yoʻq, uni yenglar», dedilar.