وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا مَلَّكَ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ أَمْرَهَا فَالْقَضَاءُ مَا قَضَتْ بِهِ إِلاَّ أَنْ يُنْكِرَ عَلَيْهَا وَيَقُولَ لَمْ أُرِدْ إِلاَّ وَاحِدَةً فَيَحْلِفُ عَلَى ذَلِكَ وَيَكُونُ أَمْلَكَ بِهَا مَا كَانَتْ فِي عِدَّتِهَا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kishi xotiniga oʻz ishini (ixtiyorini) topshirsa, hukm — u (ayol) hukm qilgani boʻyichadir. Faqat u (er) buni inkor qilib: ‹Men faqat bittani nazarda tutgandim› deb, shunga qasam ichsagina (boshqa gap) — u holda ayol iddada ekan, unga (qaytarib olishga) haqliroqdir», der edi.