وَعَنْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْأَلُ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ: «أَيْنَ أَنَا غَدًا؟» يُرِيدُ يَوْمَ عَائِشَةَ فَأَذِنَ لَهُ أَزْوَاجُهُ يَكُونُ حَيْثُ شَاءَ فَكَانَ فِي بَيْتِ عَائِشَةَ حَتَّى مَاتَ عِنْدَهَا. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ — oʻ zlari vafot etgan (oʻ sha) kasalliklarida — «Men ertaga qaerda (boʻ laman)? Men ertaga qaerda?» deb soʻrar edilar — Oishaning kunini (navbatini) nazarda tutar edilar. Bas, zavjalari u zotga — xohlagan (joy)larida boʻ lishga — izn berdi. Shu sababli u zot Oishaning uyida boʻ ldilar — to uning huzurida vafot etgunlarigacha. Oisha aytdi: «U zot — mening (uyimda navbatim) aylangan (oʻ sha) kunda, mening uyimda vafot etdilar; Alloh u zotni — boshlari mening boʻ ynim va koʻ ksim orasida boʻ lgan holda — (vafot ettirib) oldi; va u zotning soʻ lagi mening soʻ lagimga qoʻ shildi (aralashdi).»