وَعَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ كَانَ إِذَا بَعَثَ عُمَّالَهُ شَرَطَ عَلَيْهِمْ: أَنْ لَا تَرْكَبُوا بِرْذَوْنًا وَلَا تَأْكُلُوا نَقِيًّا وَلَا تَلْبَسُوا رَقِيقًا وَلَا تُغْلِقُوا أَبْوَابَكُمْ دُونَ حَوَائِجِ النَّاسِ فَإِنْ فَعَلْتُمْ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَقَدْ حَلَّتْ بِكُمُ الْعُقُوبَةُ ثُمَّ يُشَيِّعُهُمْ. رَوَاهُمَا الْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u oʻz amaldorlarini joʻnatganida ularga shart qoʻyar edi: «Beburd (arab zotidan boʻlmagan) otga minmanglar, oq (elak) non yemanglar, nafis kiyim kiymanglar va eshiklaringizni odamlarning hojatlaridan berkitmanglar. Agar shulardan birortasini qilsangiz, sizga jazo tushgan boʻladi», (deb) soʻng ularni kuzatib qoʻyardi. Bayhaqiy «Shuab al-iymon»da har ikkalasini rivoyat qilgan.