وَسُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ: أَشَهِدْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِيدَ؟ قَالَ: نَعَمْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلَا إِقَامَةً ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ فَرَأَيْتُهُنَّ يُهْوِينَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ يَدْفَعْنَ إِلَى بِلَالٍ ثُمَّ ارْتَفَعَ هُوَ وَبِلَالٌ إِلَى بَيته
(Abdurrahmon ibn Obis aytdi:) Men Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni (eshitdim) — bir kishi undan: «Sen Rasululloh ﷺ bilan (birga) iyd — qurbon (hayiti) yoki fitr (hayiti)da — hozir boʻ lganmiding?» deb soʻradi. U: «Ha; u zotga (yaqin) oʻ rnim (oʻ shanda yosh boʻ lganim) boʻ lmaganida edi, men unda hozir boʻ lmas edim» dedi — oʻ zining kichikligini (yoshligini) nazarda tutar edi. U (yana) aytdi: «Rasululloh ﷺ chiqib, namoz oʻqidilar, soʻng xutba qildilar — (u) azon ham, iqomat ham zikr qilmadi. Soʻng ayollarning oldiga kelib, ularga vaʼz aytdilar, ularga (oxiratni) eslatdilar va ularni sadaqaga buyurdilar. Men ularni — quloqlari va boʻ gʻ izlariga (taqinchoqlariga) qoʻ l uzatib, (ularni yechib) Bilolga berayotganlarini — koʻ rdim. Soʻng u zot va Bilol u zotning uyiga (qaytib) koʻ tarildi (ketdi)» dedi.