وَعَن الْعِرْبَاض بن سَارِيَة قَالَ: قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أيحسب أحدكُم متكأ عَلَى أَرِيكَتِهِ يَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ لَمْ يُحَرِّمْ شَيْئًا إِلَّا مَا فِي هَذَا الْقُرْآنِ أَلَا وَإِنِّي وَاللَّهِ قَدْ أَمَرْتُ وَوَعَظْتُ وَنَهَيْتُ عَنَ أَشْيَاءَ إِنَّهَا لَمِثْلُ الْقُرْآنِ أَوْ أَكْثَرُ وَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يُحِلَّ لَكُمْ أَنْ تَدْخُلُوا بُيُوتَ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلَّا بِإِذْنٍ وَلَا ضَرْبَ نِسَائِهِمْ وَلَا أَكْلَ ثِمَارِهِمْ إِذَا أَعْطَوْكُمُ الَّذِي عَلَيْهِمْ» رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَفِي إِسْنَادِهِ: أَشْعَثُ بْنُ شُعْبَة المصِّيصِي قد تكلم فِيهِ
Muhammad ibn Iso bizga hadis aytdi, Ashʼas ibn Shuʼba bizga hadis aytdi, Artot ibn al-Munzir bizga hadis aytdi. U dedi: Men Hakim ibn Umayr Abul-Ahvasning Irboz ibn Soriya as-Sulamiy (roziyallohu anhu)dan hadis aytayotganini eshitdim. U dedi: Biz Paygʻambar ﷺ bilan birga Xaybarga tushdik, u zot bilan birga sahobalaridan kishilar bor edi. Xaybar boshligʻi serzarda, yomon (qaysar) kishi edi. U Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Muhammad, eshaklarimizni soʻyish, mevalarimizni yeyish va ayollarimizni urish sizlarga (joiz)mi?» — dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ gʻazablanib: «Ey Ibn Avf, otingga min, soʻng baland ovozda nido qil: ‹Ogoh boʻlinglar, jannat faqat moʻminga haloldir, va namozga toʻplaninglar!›» — dedilar. (Rovi) dedi: Shunda ular toʻplandilar, soʻng Paygʻambar ﷺ ularga namoz oʻqib berdilar, keyin turib (xutba qilib) dedilar: «Sizlardan biringiz oʻz soʻrisiga yastanib oʻtirgan holida, Alloh faqat shu Qurʼonda boʻlgan narsalarnigina harom qilgan deb hisoblaydimi? Ogoh boʻlinglar, Allohga qasamki, men shubhasiz vaʼz qildim, buyurdim va baʼzi narsalardan qaytardim — ular Qurʼon misli, balki undan ham koʻproqdir. Va aziz va jalil Alloh sizlarga kitob ahlining uylariga ruxsatsiz kirishni, ayollarini urishni va — agar ular ustlariga (vojib boʻlgan) narsani bersalar — mevalarini yeyishni halol qilgan emas», — dedilar.Муҳаммад ибн Исо бизга ҳадис айтди, Ашъас ибн Шуъба бизга ҳадис айтди, Артот ибн ал-Мунзир бизга ҳадис айтди. У деди: Мен Ҳаким ибн Умайр Абул-Аҳваснинг Ирбоз ибн Сория ас-Суламий (розияллоҳу анҳу)дан ҳадис айтаётганини эшитдим. У деди: Биз Пайғамбар ﷺ билан бирга Хайбарга тушдик, у зот билан бирга саҳобаларидан кишилар бор эди. Хайбар бошлиғи серзарда, ёмон (қайсар) киши эди. У Пайғамбар ﷺ ҳузурларига келиб: «Эй Муҳаммад, эшакларимизни сўйиш, меваларимизни ейиш ва аёлларимизни уриш сизларга (жоиз)ми?» — деди. Шунда Пайғамбар ﷺ ғазабланиб: «Эй Ибн Авф, отингга мин, сўнг баланд овозда нидо қил: ‹Огоҳ бўлинглар, жаннат фақат мўминга ҳалолдир, ва намозга тўпланинглар!›» — дедилар. (Рови) деди: Шунда улар тўпландилар, сўнг Пайғамбар ﷺ уларга намоз ўқиб бердилар, кейин туриб (хутба қилиб) дедилар: «Сизлардан бирингиз ўз сўрисига ястаниб ўтирган ҳолида, Аллоҳ фақат шу Қуръонда бўлган нарсаларнигина ҳаром қилган деб ҳисоблайдими? Огоҳ бўлинглар, Аллоҳга қасамки, мен шубҳасиз ваъз қилдим, буюрдим ва баъзи нарсалардан қайтардим — улар Қуръон мисли, балки ундан ҳам кўпроқдир. Ва азиз ва жалил Аллоҳ сизларга китоб аҳлининг уйларига рухсатсиз киришни, аёлларини уришни ва — агар улар устларига (вожиб бўлган) нарсани берсалар — меваларини ейишни ҳалол қилган эмас», — дедилар.